Een dansje op het podium en ouders die doen alsof Elvis himself op dat podium staat

Ik had het dus eerlijk waar nooit verwacht, ooit ergens te staan blinken van trots omdat mijn addergebroed op een schoolpodium een simpel liedje en dansje tot een goed einde brengt. Maar afgelopen zaterdag op het schoolfeest stond ik daar dus wel degelijk met mijn gsm te filmen op de tweede rij voor het podium. Ik beken!

Maar Zoon heeft onze genen qua verlegenheid en vorig jaar op het schoolfeest was zijn grootste verwezenlijking dat hij tot op het podium was gedurfd, mede dankzij de aanwezigheid van zijn op dat punt amper anderhalf jarige zus die vrolijk mee het podium op ging. Mijn verwachting voor dit jaar lagen dus laag. Ik moet bekennen dat ik zelfs wat schamper reageerde toen hij zei dat hij hard ging meezingen en -dansen dit jaar. Zo van “ja ja jongen, zeker” en er dan duidelijk niks van geloven.

Driedubbele shame on me voor die ongelovige reactie want hij heeft mijn ongelijk met verve bewezen. Hij heeft het hele lied staan zingen en het ‘dansje’ (ze moesten wat bewegen en bordjes met fruit omhoog steken op het juiste moment) perfect gedaan. En vooral, het enige wat eigenlijk van belang is, het plezier straalde er gewoon vanaf. Hij stond te blinken op dat podium. Hij stond daar op zijn gemak. En daar ben ik nu eens zo content mee…

En de klap op de vuurpijl, de kindjes die zin hadden mochten zich opgeven voor een tweede dansje en ook daar deed hij met veel plezier aan mee. En daar wisten wij op voorhand dus niks van. Straf. Maar wel fijn.