Via Annemie op de palliatieve afdeling

Een grote Annemie Struyf fan zou ik mezelf niet noemen. Maar toch zal ik regelmatig eens kijken als ze een nieuw programma heeft gemaakt. Omdat haar onderwerpen me vaak wel kunnen boeien. Zo ook gisteren, toen ze een palliatieve afdeling bezocht.

Zo’n onderwerp laat natuurlijk niemand koud. Zelf verloor ik ondertussen 3,5 jaar geleden mijn moeder aan kanker. Ze is thuis gestorven. Maar als ik deze reportage zag, was dat misschien niet de beste oplossing. Ik denk dat de palliatieve afdeling haar veel meer rust had gegeven en haar einde mooier geweest zou zijn. Je hebt zo het idee dat mensen thuis moeten kunnen sterven in familiekring en ik was ook wel blij dat ik erbij was toen het gebeurde. Maar ik dacht verkeerdelijk dat in het ziekenhuis sterven betekent dat je aan je lot wordt overgelaten en tijdens je meest kwetsbare momenten alleen op vreemden kan rekenen, die wellicht niet allemaal even gemotiveerd zijn. Maar als ik zag hoe het er op die Antwerpse afdeling aan toegaat, wauw, chapeau. Hoe die verpleegsters zich met hart en ziel wijden aan het verzorgen van hun patiënten, de weinige dagen die ze nog hebben proberen zo aangenaam mogelijk te maken. Onbetaalbaar. Een patiënt noemde hen niet ten onrechte engels. Wij als familie zaten er toch te dicht op, konden het allemaal nog niet plaatsen, er waren op het einde veel communicatieproblemen en het was voor niemand echt makkelijk te noemen. Ik denk dat een verblijf op een gespecialiseerde afdeling daar wel een pak rust in geboden zou hebben voor alle betrokkenen. Dat dit helemaal niet betekent dat je je geliefde in de steek laat en de makkelijke uitweg neemt, maar net dat er voor iedereen goede hulp komt.

Een heel serene en mooie reportage werd dit. Knap.