Je kind zien worstelen met je eigen ‘problemen’

Afgelopen zondag mocht Zoon naar zijn eerste verjaardagsfeest bij een schoolvriendinnetje. Hij was vorig schooljaar ook al uitgenodigd door twee van zijn beste vriendjes uit de crèche (die nu in andere scholen zitten) maar dat was niet gelukt, organisatorisch (op woensdag zijn we niet thuis om hem ergens naartoe te brengen) en een keer door de wijnpokken. Dus was zondag de grote dag. Het meisje waar hij het meest gek van is (mooie blonde Allix) had hem en drie vriendjes uitgenodigd.

Hij had er zin in. We pakten het cadeau in en namen samen de trein van de Dampoort naar Sint-Pieters. Zoon is een echt papa’s kindje dus ik genoot driedubbel van de mama-zoontijd. Maar eens we aankwamen in het huis van het vriendinnetje liep het helemaal fout. Hij klampte zich met alles wat hij had vast aan mij en liet voor geen milimeter los. En werkelijk niks kon dat veranderen. Interventies van zijn vriendjes (die hij allemaal al meer dan een jaar kent en bijna allemaal ook naar zijn eigen feest komen dit weekend), van de mama en oudere zussen, afleiden met cadeauzakjes, spelletjes, taart, duplo,… Hij wou zelfs niet in de buurt van de andere kindjes komen.

De andere kindjes leken hier geen problemen mee te hebben, die zwaaiden eens naar hun ouders en begonnen meteen te spelen. Maar hij zag het absoluut niet zitten dat ik weg zou gaan, hij ging dan gewoon terug mee naar huis. Terwijl hij wel een beetje zot is van Allix en dus heel graag op dit feest wou zijn.

Na drie kwartier kon ik eindelijk vertrekken, maar liet ik een ongelukkig mannetje achter dat moedig maar met tranen in de ogen bij de voordeur naar mij zwaaide. En toen brak mijn hart precies in duizend stukken.

Het is geen mirakel, dat Zoon verlegen is. Ik worstel er al mijn hele leven mee en ook de Wederhelft is niet echt extravert te noemen. We zijn allemaal mensen die het slecht doen in grote groepen. Waarom doet het precies nog duizend keer meer pijn om je kind te zien worstelen met iets waarvan je de pijn zo goed kent? Ik zou het hem zo graag besparen, allemaal. Ik gun het hem zo om door sociale contacten te fladderen en zich overal direct thuis te voelen. Om niet te moeten zweten en strijden op elke sociale verplichting. Maar het zit er precies niet in. Van alle eigenschappen die hij kon erven is dit er absoluut een van. En je gaat er natuurlijk niet aan dood, aan een beetje verlegenheid. Ik ben ook op mijn pootjes terecht gekomen. Maar toch leed ik met hem mee…

Overigens heeft hij zich goed geamuseerd op het feest. Hij kon niet snel genoeg weg zijn eens de Wederhelft hem kwam ophalen, maar hij zei zelf dat het heel tof was geweest en de mama van Allix bevestigde dat ook wel. Dat maakt me wel gelukkig.

Het is een complex en gevoelig ventje, die Zoon van ons. Want langs een kant is hij net heel aanwezig en heeft hij graag publiek en moet hij zich kunnen manifesteren en gebeuren er ongelukken als dat niet gaat. En langs de andere kant is hij zo ongelukkig in groepen van mensen die hij niet kent. Als we spreken van naar toneel gaan of een hobby zoeken, klapt hij helemaal dicht. Want daar zijn mensen die hij niet kent. Poppenkast op school na de uren; hij kon niet snel genoeg thuis zijn. Maar het is ook geen rustig kind dat in een hoekje zit te spelen, het is best wel een gangmaker en een durfal en een grote mond. Complex, dus…

3 gedachten over “Je kind zien worstelen met je eigen ‘problemen’

  1. Ocharme!! Mijn hart zou ook breken, ook omdat het voor mij zeer herkenbaar is en zou zijn moest ik een verlegen kindje hebben. Maar het komt wel goed, zeker een fantastische mama die hierin steun kan bieden.

    Like

  2. Oooooh zo’n herkenbaar probleem, dat van dat moeilijk sociale contacten leggen en functioneren in grote groepen, en dat bij je kinderen in meerdere of mindere mate zien bovenkomen. En neen, een toverformule heb ik ook nog steeds niet gevonden. Courage.

    Like

  3. Best wel herkenbaar. Doet me trouwens goesting krijgen om zelf weer wat (van me af) te schrijven over het turbulente leven met twee kleine woelwatertjes.

    Like

Reacties zijn gesloten.