Herfstvakantie aan de Loire

De schoonouders trakteerden op een weekje Centerparcs afgelopen vakantie. In een gen gloednieuw park, Le Bois Aux Daims, regio Loire in Frankrijk.

Ik zou mezelf niet direct omschrijven als een Centerparcs-ganger. Ik koester een gezond wantrouwen van de voorgekauwde eenheidsworst, het massa-entertainment en de platgetreden bospaden. Achter een stel koters aan hossen in een overvol zwembad en van de omgeving weinig meer zien dat de drie bomen rond je eigen ‘cottage’ (het woord alleen al) zijn niet echt my cup of tea. Maar we hebben er ondertussen toch al enkele zo’n reisjes opzitten en ik moet ook toegeven dat ik er niet meer mee inzit en al zeker niet wanneer er getrakteerd wordt op zo’n uitje. Want quality-time met de familie en ons gezin vind ik dan weer wel dik ok en zo’n park is ook wel best handig als je met een peuter en een kleuter op pad bent. 

Onze enige vereiste was dat het een park niet te ver zou zijn. Ik zit zelf al niet graag lang in de auto en met onze kinderen is het gewoon de hel op aarde. Helaas werd het verst beschikbare park in Frankrijk gekozen, op 600km van onze deur. En kwam ik daar maar laat achter. Ik ging ervan uit dat ze het park in de Loire op ‘maar’ 400km hadden geboekt. Enfin, na een helse 8 uur in de auto kwamen we maandagavond al na zonsondergang aan in het park. 

Een nagelnieuw park heeft wel zijn voordelen. Alles oogt nog mooi en fris en is ‘state of the art’. Er waren veel meer dingen aanwezig dan er op de site stond (wel een kinderboerderij en binnenspeeltuin bijvoorbeeld, essentiële dingen met kleuters in huis), het zwembad was picobello, ons huisje lag vrij dicht bij de dome (zelfs de tweejarige kon er op eigen kracht naartoe stappen). De cottage was prima ingericht en mooi en gezellig. Met een ‘dolce gusto’ koffiezet. Er liepen hertjes rond op het park die regelmatig vlakbij de huisjes kwamen. En zeker voor Zoon was het een week lang de hemel op aarde met zijn oom en tante, nichtjes en oma en opa om al zijn wensen te vervullen en voortdurend mee op tocht te gaan. Knutselen, zwemmen, bowlen, een avonturenparcours in de bomen.

Ik kreeg Zoon direct overtuigd van een ponyritje en beleefde zo het magisch moment van zijn eerste paardrij-ervaring. We spetterden uren en uren en uren in het zwembad rond (waar het me keihard opviel dat zowat een kwart van de mensen tattoos heeft, zij het veelal niet de mooiste. Maar serieus, daar in het peuterbad tussen alle ‘jonge ouders’, overal gewoon). Ik deed enorme blauwe plekken op in de wildwaterbaan. Zag de Dochter als raketje met het hoofd eerst van de glijbaantjes gaan.

Maar het moet gezegd, een vakantie met de kinderen is ook wel heel erg een vakantie met de kinderen. Soms snakte ik echt naar een half uurtje me-time. Gelukkig kon ik er af en toe ook eens eentje stelen. En ontdekte ik Nashville op Netflix, een geweldige reeks waar ik een instant verslaving aan opdeed. En heimwee naar het echte Nashville (de reis van mijn leven was dat).

Enfin, het was tof en ik doe niet liever dan op vakantie gaan, maar ik ben toch ook blij om terug te zijn.