Zon en vrolijke kinders die hun plan trekken

Warme herfstzon. Een avontuurlijke tuin niet te ver van Gent. Een terras. Food and drinks. Een gezellige babbel. Fijne mensen, een troep kinderen tussen de 2 en de 10 die zich gruwelijk hard vermaken zonder veel tussenkomst van volwassenen en een groepje oude vrienden die gewoon zitten te genieten. 

Had je me dit plaatje vijftien jaar geleden getoond, ik had het misschien saai gevonden. Het was geen festival, geen hippe cocktailbar, geen grote stad. Maar jongens toch wat een deugd heb ik eraan gehad. Want eindelijk piept er aan de einder een sprankel. Een kleine blik op kinderen die stilaan zelfstandiger worden en die je al eens tien minuten kan laten doen zonder dat ze in zeven sloten tegelijk lopen.

We doen dit elk jaar en de afgelopen jaren was het ook bijzonder gezellig, maar waren wij de mensen met de kleinste kinderen die eigenlijk geen drie seconden gewoon konden zitten en praten. Altijd wel ergens iets aan de hand. Onze kinderen waren niet van het soort baby van ‘je legt dat ergens en dat geeft drie uur geen kik’ en onze peuters hadden het zo niet op urenlang in een hoekje braaf spelen. Zeker eens er twee waren was er eigenlijk geen geruste seconde, zonder overdrijven. En dat is niet erg ofzo, maar dat kan zo vermoeiend zijn. Soms, heel soms wil een mens ook gewoon eens op zijn gat zitten en met andere volwassenen kunnen praten. En het ziet er stilaan naar uit dat zo’n momenten wat haalbaarder worden. Schaars, dat nog wel, maar het gebeurt al eens.

Zondag dus. Zoon om 9u door vrienden opgehaald om naar de Efteling te gaan en enkel de dochter mee naar de bbq. Ik heb ze van de hele dag bijna niet gezien. Er was nog 1 ander kind van bijna 2, al de rest was flink wat ouder, maar ze heeft zich gewoon te pletter geamuseerd. Af en toe kwam ze eens eten, knuffelen of gewoon dag zeggen, maar verder had ze ons niet nodig. Soms hoor je kwatongen beweren dat een peuter die veel gedragen wordt, bij zijn ouders slaapt en borstvoeding krijgt nooit zelfstandig kan worden. Die nodig ik dan uit om eens naar mijn dochter te komen kijken. Ongelofelijk aan ons gehecht, maar tegelijk het meest zelfstandige kind dat ik ooit heb gezien. En dan wordt het, na 4 lange, mooie jaren van voeden en pamperen en dutjes en baby- en kleine peuter-dingen gewoon zo hard genieten om zo’n klein spook keihard hard plan te zien trekken tussen dat groot geweld. Om eens te eten zonder dat er kleine vingers mijn eten komen stelen. Om eens een gewoon gesprek te voeren. Om in die herfstzon te zitten met een hoofd dat niet op ontploffen staat. Geweldig.

Zaterdag was trouwens al evenzeer een dag om te koesteren. Zoons juf had een brunch op poten gezet voor alle kindjes en ouders in de Gentbrugse Meersen. Een beetje hetzelfde scenario dus maar dan met mensen die je eigenlijk niet kent; zon, eten en drinken en een troep blije kinderen die vrolijk hun ding doen. Ik word er gewoon blij van.