Gewoon een dinsdagochtend

Driewerf hoera, de dochter heeft doorgeslapen vannacht. Het is al 6u45 eer ze mij wekt voor een voeding en daarna pit ze rustig verder tot ik ze al na 8 uur kom wekken om de deur uit te gaan. Om iets voor 7 staat echter Zoon aan mijn bed, tijd dus om op te staan en aan de slag te gaan.

Tv aanzetten, flesje brengen aan het gezoonte, dan de badkamer in. Honden een snelle plas laten doen en terwijl nog wat mooie bladeren verzamelen want Zoons nieuw project gaat over blaadjes en hij wou er persé mee naar school nemen.

Terwijl ik de vaatwas leeg en fruit en boterhammen smeer, knutselt Zoon aan de keukentafel een olifant. Ineens is hij knutselminded geworden. Ik heb weinig tijd om te assisteren maar help hem toch nog vlug de oren van de olifant te knippen. Met keukenrol want ik vind even geen goed papier.

Aankleden dan. Meneer is gegroeid want met zijn broek van vorig jaar (een 92) heeft hij water in zijn kelder. De broek spant ook dus ik doe de rekkers erin los maar dan zakt ze af. Het ventje heeft een smalle kont, zoveel is duidelijk.

Tijd om de zus uit bed te halen. Die kan daar absoluut niet mee lachen, ze is nog moe. Een veel grotere slaapkop dan haar broer. Weinig tijd over dus het gaat van aankleden hop de draagdoek in. Veel gemanipuleerd worden tegen haar zin bevalt haar absoluut niet dus ze stribbelt een aardig potje tegen. Eens in de doek is ze wel gelukkig.

Zoon heeft een ding voor pompoenen en heeft met zijn juffen gecheckt dat er een pompoen meegebracht mag worden naar school dus sleep ik me een hernia met 10 kilo peuter op de rug in de draagdoek, Zoon aan de hand en in de andere hand een megagrote en loodzware knoeft van een pompoen. Alles voor het geluk van de kinderen nietwaar.

In de klas is het aanschuiven. Het is al bijna kwart voor 9 als de juf tijd heeft om onze pompoen te bewonderen. Daarvoor moest A zijn nieuw kapsel nog tonen en had de mama van N mooi papier met boompjes op gedrukt mee voor het project. Eens de pompoen in de kring gedeponeerd kan ik dan toch vertrekken naar de crèche.

In de crèche schuift Dochter direct aan de knutseltafel en ben ik dus vrij overbodig, oef, een vlot afscheid. Ik stap weer naar huis om te gaan ontbijten. Na het ontbijt ga ik naar boven en ontdek ik dat Figo de living heeft ondergeplast. Kuisen dus. Het beest heeft een probleem en plast voortdurend in huis, vooral als hij zich in de steek gelaten voelt. Zucht. Ik verbijt mijn boosheid en neem de twee oude langpoters toch mee op een lange wandeling door de stad. De zon schijnt en ik zet mijn verstand op nul.

Te lang gewandeld, ik mis mijn trein naar het werk. Gelukkig is er 6 minuten later alweer één. Op de trein heeft iemand het geweldige idee om de ramen open te zetten. Eind oktober. Some people.

Werk. De late shift vandaag. Een eindeloze to do lijst. Een artikel schrijven over Narcos en Pablo Escobar, een tekst herwerken na een uitgebreide feedbackronde van de baas, een online interventie proberen inschatten op basis van wat er aan zou moeten veranderen om ze bruikbaar te maken, het moet allemaal af voor het einde van de week. Maar mijn hoofd zit vol beton. Hopelijk werkt de koffie snel.