Mens erger je niet

Ik ben vatbaar voor kleine frustraties. Ik geef het vrijelijk toe. Ik kan makkelijk uit mijn vel barsten voor dingen die het zelden waard zijn. Gelukkig spring ik er ook weer snel terug in. En besef ik dat ik het mezelf aandoe. Mens erger je niet…

Maar hier toch een lijstje van dingen die me de laatste dagen zwaar de keel uithingen…

  • Gisteren ging er een draagdoek online te koop. Dat is een wereldwijd gebeuren voor een kleine maar fanatieke groep mensen. Het was een bijzonder mooie doek, gemaakt van katoen en hennep waardoor hij makkelijk ook peuters kan dragen. Ten eerste kwam hij te laat online en ten tweede deed de site, zoals altijd, knap lastig. Ik kon verschillende keren een doek in mijn mandje klikken maar kon het proces nooit afronden en heb dus geen doek en met mij honderden andere gefrustreerde draagmama’s. Het meest frustrerende? Binnen de 5 minuten staan ze op e-bay en dan uiteraard 100 euro duurder. Natuurlijk ben ik dom want het is een hype, dat bedrijf kan gerust 1000 van die doeken extra laten weven en dan is iedereen blij. Maar dat doen ze bewust niet. Zodat hun merk lekker exclusief blijft en mensen er veel geld voor over hebben. Slim maar frustrerend.
  • Een vergelijkbare frustratie is er met concerten. Tegenwoordig verkoopt zowat alles uit binnen het kwartier en de servers van de concertorganisator kunnen dat nooit aan. Je moet al kunnen klikken op het moment van de verkoop start, steevast tijdens de werkuren en het is altijd zenuwslopend. Morgen komen er bijv tickets voor Brandon Flowers in de AB, niet echt superpopulair maar het zal wel uitverkopen…
  • Het openbaar vervoer is een eindeloze bron van vermaak. Ik stap over van trein op andere trein of bus en heb dus nooit veel tijd. En dat geeft elke dag stress. Want 5 minuten is voor de NMBS zelfs geen vertraging maar betekent voor mij soms een half uur later thuis. Zeker als de trein dan stopt op het perron dat het verst van de bussen verwijderd is en er veel langzame mensen voor mij zijn. Ook hier doe ik het mezelf aan want ik zou kunnen fietsen, maar dat doe ik niet. Fietsen haat ik zo mogelijk nog meer. En openbaar vervoer is ook fijn want het staat voor mijn uurtje lezen per dag en daarover hoor je mij niet klagen, natuurlijk. Een mens moet kunnen zagen…
  • Een andere eindeloze bron van vermaak zijn uiteraard kinderen. Vooral als ze een beetje moe zijn. Of als je dringend ergens moet zijn. Maandag wou Zoon naar goede gewoonte zijn kleren maar niet aan. Maandag is een helse dag. Eerst Zus wegbrengen, dan naar school met Zoon en dan crossen en vliegen om te proberen tijdig in het station te raken. En net dan is de knuffel die mee moet naar school kwijt of besluit meneer dat hij toch een andere broek aan wil of vind ik Zus haar slofjes niet, regent het, doen de honden lastig, proberen de kindjes mekaar even de kop in te slaan terwijl ik in de badkamer zit, begint het te stortregenen net als we moeten vertrekken of smeert Zus haar yoghurt overal uit. Fun fun fun!