Spekken

Zaterdag trok ik met Zoon voor het eerst naar het kindertheaterfestival Spekken in Theater Tinnenpot. We hadden al een aantal theatervoorstellingen gedaan samen, maar nog nooit daar. Ik ben best een grote fan van kindertheater eigenlijk en keek er waarschijnlijk meer naar uit dan Zoon zelf, die vooral enthousiast uitkeek naar de tramrit.

En dus wurmden we ons door het ijzige hondenweer naar het theatertje in het Prinsenhof. Ik had gekozen voor Wolkenkrabbers van Studio Gekko.

Het bleek een verdienstelijke voorstelling. Het begon sterk maar kende in het middenstuk een dipje. Dat wreekt zich direct bij een publiek van kinderen, die meteen beginnen praten en niet meer willen stilzitten, natuurlijk. Maar tegen het einde toe pikte het weer iets op en mochten de kinderen meedoen met de drie opdrachten die het personage tot een goed einde moest zien te brengen. Ook na de voorstelling mochten de kinderen nog hartelust spelen met het meegebrachte materiaal en dat is wel fijn.

Zoon durfde of wou niet echt actief meedoen, ook al werden de kinderen daar bijna voortdurend toe geprikkeld en uitgedaagd, maar hij zat wel mee in het verhaal, dat merkte ik wel aan zijn manier van doen.

Conclusie: zeker meer van dat!