Overkoken

Soms zie ik dingen op straat waar ik het moeilijk mee heb. Zo moeilijk dat mijn inwendig koken al eens overkookt en ik niet altijd mijn mond kan houden.

Bijvoorbeeld de man met de hond. In onze buurt zie ik zeer regelmatig een groepje mensen honden uitlaten. De man in het gezelschap van 3 heeft een vechthond, zoals ik het noem. Je kent het model wel, niet te groot maar supergespierd, genre Stafford. En ALTIJD als ik die zie, maar dan echt zonder uitzondering altijd, is die mens aan het brullen op die hond. Brullen, tieren, schelden, aan die riem rukken. Al-tijd. En sorry maar er bestaat geen hond op deze planeet die zo verdorven is dat je er elk uur van de dag op moet roepen. Want ik ken best wel iets van honden en eerlijk gezegd zie ik dat beest nooit iets verkeerd doen. Hij ademt en dat is die eigenaar precies al te veel. Dat beest ziet dus in zijn trieste leven enkel negativiteit en mishandeling. Pfffft. Koop dan geen hond he.

Voorbeeld twee. Zaterdagnamiddag, ik kom van de winkels en ben bijna thuis. En knal in het centrum is er een sportwagen aan het crossen. Je kent het wel, met veel vertoon keihard optrekken en remmen want het is zaterdag en de stad bulkt van de voetgangers en fietsers en je kan als normaal denkend persoon nergens sneller dan 30. Maar sommige mensen kunnen dat precies gewoon niet aan en moeten optrekken al waren ze F1 piloot. In een stad vol mensen en kinderen. ZOT wordt ik daarvan. Echt waar.