Op een rapke

Net een uur gewandeld. Met de dochter in de draagdoek. Puur genieten. Ik heb dan wel vrij veel bekijks, zeker met de twee honden erbij, moet een zicht zijn. Maar ik doe niets liever, dochter dicht bij mij, handen vrij, wat wil een mens nog meer. Vooral als ik andere mensen zie sukkelen met een lompe koets op de tram of op een trap ben ik driedubbel content dat het allemaal zo vlotjes gaat met de doek.

Nog 2,5 weken en ik moet weer gaan werken. Aaaaargh! Kijk er zo naar uit om weer wat dingen van mezelf te hebben, werk, een uur op de trein om te lezen, eten zonder krijsende baby op schoot. Maar langs de andere kant, dat klein mensje nu al achter moeten laten in de creche, pfffffffffft! Bovendien kost de creche ons dan zowat 2/3e van mijn maandloon, gezellig, haha…

Ik tel precies de dagen af, langs de ene kant vol vrees, langs de andere kant ben ik er toch ook wel erg klaar voor. Vreemd, zeer vreemd…