We’ll stay inside ‘till somebody finds us, do whatever the TV tells us

Vanmorgen voor twee dagen afscheid moeten nemen van Zoon. Op dinsdag gaat hij altijd naar zijn oma en deze week zal hij er blijven tot woensdagavond omdat wij vanavond op ons lappen gaan. En op woensdagavond moet ik altijd laat werken, dus ik zal hem pas donderdagochtend weer zien. Maar tegenwoordig kan ik daar redelijk tegen. Ik mis hem, maar het gaat wel. Ik hoor van mensen die een baby van een paar maanden zonder moeite een weekendje bij de grootouders dumpen, dat zou ik niet kunnen. Ik herinner me Zoons eerste logeerpartijtjes nog goed, dan gingen wij na het feest op dezelfde plaats logeren… Maar nu kijk ik wel uit naar een avondje kinderloze ontspanning.

Temeer omdat we naar The National gaan. Toch een van de beste groepen die er is de laatste jaren. Ik heb ze al een keer of (even tellen) 4 live gezien maar kijk er toch weer enorm naar uit. Ook al moet hun jongste plaat nog wat groeien in mijn gehoorgangen, de vorige twee hebben lang op endless repeat gestaan.

Voor het concert nog snel een hapje eten. Ons vorig optreden in Cirque Royal zijn we in een goeie Italiaan beland, hopelijk heeft die vanavond ook plaats. Beetje bijbabbelen, want het zijn weer hektische dagen ten huize Josie en Egel.

Mijn initieel plan was om morgen een gat in de dag te slapen, maar de aannemer heeft daar een stokje voor gestoken en zal omstreeks 7u30 voor de deur staan om aan de werken te beginnen. En na een optreden lig ik altijd nog urenlang wakker van de adrenaline. Zal dus weer een korte nacht worden…