Respect

Het was gisteren toch wel het nieuws van de dag, dat artikel van Angelina Jolie. Als dochter van een moeder die overleden is aan borstkanker, gaat dat recht naar de keel. Aan de reacties te zien, laat het niemand ongemoeid. En terecht.

Chapeau voor Jolie, om zo open te schrijven over iets wat ergens toch nog taboe is, wat vooral heel pijnlijk is, ingrijpend, een angstbeeld voor de meeste vrouwen. Respect.

Toch moet het vooral een zeer genuanceerd verhaal blijven. Als we nu allemaal onze borsten laten weghalen, is het ook niet opgelost. En zo’n ingreep blijft toch zeer verregaand. Zoals Jolie al aangaf, niet elke Amerikaan kan 3.000 dollar op tafel leggen voor de testen, om van de kosten van de ingreep nog te zwijgen. En het spreekt voor zich dat zij zich betere zorg kan veroorloven dan de meeste van ons. En van de situatie in BelgiĆ« heb ik zelfs geen idee.

Ik sluit me dus aan bij de stemmen van diverse dokters die ik hier en daar hoorde; het is een verhaal van overleg tussen de vrouw in kwestie en een heel team van specialisten, van afwegen van opties. Een verhaal dat ook ‘maar’ op enkele procenten van de vele gevallen van toepassing is.

Interessant is ook dit stuk over kanker en emancipatie. Kanker is een complex verhaal. Heeft het voor mijn mama bijvoorbeeld een rol gespeeld dat zij jarenlang de eerste generatie pil heeft genomen? Dat haar zwaar ontraden is om borstvoeding te geven, iets waarvan men nu heeft aangetoond dat het een beschermende factor is. Was er ergens sprake van vervuiling? Is er iets ongunstig gebeurd toen mijn oma zwanger was? Waren haar eetgewoonten niet 100% ideaal (borstkanker blijkt vooral in het Westen zo veel voor te komen). Is haar gynaecoloog te laks geweest en had hij veel eerder moeten doorsturen? Aan veel van die factoren kan je dan ook nog eens niks veranderen. De plaats waar je wordt geboren, de tijdsgeest waarin je leeft, de opvoeding en het advies dat je krijgt, vaak met de allerbeste bedoelingen.

Enfin, ik dwaal af.

Borstkanker is een vuile ziekte die veel levens voorgoed verandert. Bedankt dus Angelina om dit op zo’n moedige wijze in the picture te plaatsen.

Pendelaar

Vandaag ganse dag vergadering. In Gent, in een hogeschool vlakbij. Hoe zalig. Moet er om 10 zijn, dus pas tegen 9u50 de deur uit. Ben vandaag behoorlijk jaloers op al die mensen voor wie zo’n verplaatsing standaard is. Op een normale werkdag trek ik om 8u10 de deur achter mij toe, naar de kribbe, naar het station, overstappen van trein, stukje stappen om tegen 10u aan mijn werkdag te beginnen. Dan 8u werken en weer anderhalf uur onderweg en om 19u30 ben ik thuis. Nog net op tijd om Zoon een half uur later in zijn nestje te leggen. Niet dat ik klaag he, ik doe mijn werk nog altijd graag genoeg dat het opweegt tegen de verplaatsing, maar oh boy, zo een dag niet naar Brussel wordt wel geapprecieerd…

Moe-hoe-hoe

Maar jongens toch ik ben MOE. Ik val elke avond tegen half 9 in slaap in de zetel. Om dan soms tegen 10u toch maar braaf in bed te kruipen. Maar elke ochtend om ten laatste 6u is Zoon wakker en als ik dan nog wat onrustig slaap ’s nachts dan ben ik ’s ochtends echt geen mens. Ik val in slaap op de trein, thuis in de zetel dus, als ik niet oppas tijdens een vergadering op het werk,… Woensdag feestdag, Zoon doet een uitzonderlijk lange middagdut en ik heb de helft ervan ook geslapen. En toen begon ik er eindelijk wat door te komen. Maar ja, ’t is niet elke week 1 mei he…

Het is eigenlijk best zwaar, zwanger zijn met een serieus actieve peuter die constant op de arm wil zitten om vandaar bevelen te geven en die me van hot naar her laat rennen en vroeg wil opstaan. Man man, tijdens die eerste zwangerschap beseft een mens echt niet hoe makkelijk ‘ie het heeft ;-))