Wussie

Ik ben geen huismus, maar als ik niet genoeg kan ‘tanken’ bij diegenen die mij lief zijn, dan word ik ongelukkig…

Neem nu vanavond. Gisterenavond sms of ik mee iets ging eten met een collega en een ex-collega. Twee heel toffe madammen dus dan zeg je niet nee. Maar op woensdag werk ik altijd laat en zie ik mijn Zoontje dus alleen ’s morgens vroeg. En vanochtend idem, hem 40 minuten gezien tijdens de ochtendrush en dan hop hop de deur uit en naar de trein racen terwijl de Wederhelft Zoon naar de crèche brengt. En nu zie ik hem vanavond ook al niet… 

Normaal ben ik de enige die daar last van heeft, aangezien mijn nageslacht een uitgesproken papa’s kindje is, maar de laatste dagen lijkt hij een mama-fase te hebben, het bewijs daarvan kon ik gisterenavond aan de telefoon live horen. En dan breekt mijn hart. Zeker nu ik vanavond op stap ga zonder mijn twee mannen. Ik ben een wussie…