Vaccineren?

Ik geef het toe, soms kijk ik naar een tv-programma waarvan ik op voorhand weet dat ik me blauw ga ergeren. En dan zit ik luidop commentaar te geven in de zetel, maar de mensen op tv horen het uiteraard niet. Maar het zit me zo hoog en het moet eruit. Ken je dat?

Zo ook gisteren. Ik had Telefacts zelfs speciaal opgenomen. Het ging over ouders en artsen die er bewust voor kiezen om jonge kinderen niet te vaccineren.

In beeld kwam een vrij jong koppel dat beweerde dat een kind niet sterft van een kinderziekte, dat virussen en de mens in harmonie kunnen samenleven op deze planeet en dat als je je kind maar gezonde voeding geeft, het alle krachten heeft die nodig zijn om zo’n ziekte zonder blijvende gevolgen te bevechten.

Ex-cu-seer?

Even later kwam een ander koppel in beeld. Ze hadden hun babydochter van 8 weken, Lore, zien uitdoven als een plant. Kinkhoest. Ze waren erbij toen het beademingsapparaat uitging. Het meisje is langzaam gestorven in de armen van haar mama. 

Omdat er mensen zijn die zo egoïstisch en naïef zijn om hun kinderen niet te vaccineren.

Toen ik klein was, waren de meeste kinderziekten uitgeroeid. Omdat iedereen vaccineerde. Maar tegenwoordig zijn er meer en meer mensen die om wat voor redenen dan ook, homeopatische bullshit en biologische voeding zoals deze twee pipo’s, religieuze overtuigingen, nalatigheid,… hun kinderen niet laten vaccineren. Toen ikzelf zwanger was, waren er net meerdere gevallen van kinkhoest in het UZ van Gent. Leuk hoor, om zwanger of met een kleine baby rond te lopen als je weet dat er in je eigen stad kindjes sterven van zo’n ziekte.

Omdat niet inenten tegen polio strafbaar is, riskeerden die mensen nu een boete. Daar waren ze ontzettend kwaad over. Moest ik de wetgever zijn, ik ging die kinderen gewoon aan huis vaccineren. Het moet, dus geen gezever. Een boete, wat haalt dat nu uit? Polio is geen lachtertje he. Kinderverlamming. Onschuldig, zei die biopapa dan. Yeah right.

Ik geef toe, toen Zoon zijn zware 12 maanden spuit moest krijgen heb ik ook opzoekingen gedaan en ben op van die rare fora terecht gekomen die beweerden dat mijn zoon kans liep op autisme en meer van dat moois als ik hem liet inenten. De schrik slaat je dan als moeder om het hart. Wat voor een onmens ben ik toch. En ik heb getwijfeld. En dan voor vaccineren gekozen. En ik sta daar 300% achter. Niet alleen omdat het mijn kind zijn leven kan redden, maar ook dat van vele andere babies. Maar alleen als iedereen blijft vaccineren zodat de graad voldoende hoog is. Anders gaan er onschuldige babies blijven sterven. Overlijdens die perfect vermeden hadden kunnen worden als mensen eens drie minuten hadden nagedacht.

En ja, ik ben kwaad ja.

Scherm

De nieuwe TV staat er. Oh boy, wat is dat scherm ineens groot. We komen van een 15 jaar oud bakje naar een flatscreen die letterlijk dubbel zo groot is. Wat zie je ineens dingen die je anders nooit hebt gezien. Ok, dat is niet altijd een positief punt. Zeker niet wanneer Salamander eerst de rimpels van Flip Peeters en dan de borsten van Ann Ceurvels in beeld brengt. Dan wil ik gewoon mijn oude, kleine, vage tv terug. Ignorance is bliss. Maar voor de rest, geweldig. We kunnen er hopelijk weer voor 15 jaar tegen :-).

Het ding staat trouwens op een Ikea meubeltje uit de solden, 60 euro. Het is niet eens lelijk… Het is ook niet geweldig hip of design, maar dat zou dan ook weer niet passen in ons huidig interieur en het zit er niet in dat dit de komende jaren drastisch gaat veranderen.

Zoon was eerst een beetje bang. Plots was Kaatje gigantisch. Maar ’s avonds vonden we al kleine vettige vingertjes op het grote scherm… Het zal snel wennen denk ik, ook bij hem.

Eerst vond ik het niet nodig, zo’n grote flatscreen. Onze oude tv deed perfect wat hij moest doen. En echt veel kijken we toch niet. Maar na een jaar of twee van overtuigingskracht van de wederhelft, ging ik toch akoord. Want op ons scherm zag iedereen er een beetje ziekelijk oranje uit. En de letters van de ondertiteling waren aan de kleine kant. Levensnoodzakelijk was het zeker niet, maar het was toch wel leuk, zo’n nieuw speeltje in huis, zaterdagmiddag. En nu we veel minder vaak in de bioscoop raken dan vroeger… Zo praat ik het voor mezelf dan goed. Wat niet wegneemt dat ik deze maand nog eens naar de film wil, want anders vervallen mijn vrijkaarten…