Het laatste kaartje

Ik had er naar uitgekeken en tegenop gekeken tegelijkertijd. Want ik wist dat het zou komen. Vier dagen voor haar dood, op Paasmaandag drukte ze mij op het hart voor ik naar huis vertrok dat ik papa moest helpen om de verjaardagskaartjes aan iedereen te geven op het juiste moment. Want ze had ze al allemaal geschreven. Ik wist toen niet dat het einde al zo nabij was, dat het de laatste keer was dat we elkaar in levende lijve zouden spreken, toch echt bewust spreken.

Het eerste kaartje kwam er voor Zoons verjaardag. Het deed pijn. Want ze had niet meer met haar naam getekend, enkel nog die van papa. Terwijl zij het kaartje had geschreven. Waarom had ze zichzelf uitgewist toen ze er nog was? Moest ze nog leven, ik zou haar daarvoor tegen haar voeten hebben gegeven. Dat ze zichzelf zo niet mocht wegcijferen.

Ik was bang dat ze met mijn verjaardagskaart hetzelfde gedaan zou hebben. Dat mijn laatste kaartje van haar maar half van haar zou zijn. Ik was bang voor wat erop zo staan. Of niet op zou staan. Ik keek ernaar uit, om nog iets van haar in mijn handen te kunnen houden. Want wat mis ik dat zo. Wat had ik het fijn gevonden om nog brieven van haar te krijgen. Of eender wat.

Maar het zijn nu allemaal laatstes. Mijn laatste verjaardagskaartje. De laatste keer een centje van haar. Dat van vorig jaar zit nog in mijn portefeulle, trouwens. Ik wil iets speciaals kopen van haar laatste cadeaugeld, maar niets is ooit speciaal genoeg. En dus blijft dat geld maar zitten.

Papa gaf me het kaartje met een krop in de keel. Ik moffelde het snel weg. Ik wou het lezen als ik alleen was. Als ik er klaar voor was. Maar het brandde in mijn zak, wachtend om gelezen te worden.

Tranen. Tranen van geluk, omdat ze me nog nooit mooi kaartje heeft achtergelaten. Omdat de tekst totaal niet is ‘aangetast’ door de verwardheid en veranderingen die de laatste maanden zo veel zoveel moeilijker maakten. Omdat het gewoon zij is zoals ik haar altijd heb gekend. Omdat het zo door en door lief is, zo mama ten voeten uit. Tranen van verdriet omdat het hier nu eindigt. Geen kaartjes meer. Net zoals er al zoveel hiervoor is geëindigd, telefoontjes, koffietjes, babbels, shoppen, mijn hart kunnen uitstorten, knuffels,…

Bedankt, mama. Om meer dan 33 jaar de meest perfecte mama te zijn die een dochter zich maar kan wensen. Om tot op het einde al je liefde te schenken aan zij die jou lief waren. Voor de ontelbare kleine gebaren. De kwinkslagen. De liefde en de warmte.

En nu nadert die eerste Kerst. Zonder. Ik vrees dat het maar een farce zal worden. Ik kan me niet voorstellen dat er zonder jou veel van de warmte, de hartelijkheid, de ongedwongenheid rest. Maar we gaan het zeker proberen. En we denken aan jou. Ook al geloven we niet in leven na de dood, geen sterretjes aan de hemel, geen weerzien, toch voel ik jouw aanwezigheid in elke vezel van mijn lijf en weet ik dat je verderleeft in mij, in mijn Zoon. Dat ik hem, bewust en onbewust vorm zoals jij mij hebt gevormd. Met goeie en minder goeie kanten. Maar voluit. Eerlijk. En bedankt, voor dat laatste kaartje. Ik draag het voor altijd in mijn hart. Bij al de rest.

Een gedachte over “Het laatste kaartje

Reacties zijn gesloten.