Mens erger je niet

Er zijn van die dagen dat ik een eend ben. Dat ik alles van mij af laat glijden als regendruppels op eerder vermelde zwemvogel, dus. No stress, niemand krijgt me uit mijn hum.

Meer er zijn andere dagen waarop ik precies de ganse dag loop te vloeken. Al dan niet binnenmonds. Dat er overal grote en kleine ergernissen zijn. Tijd voor een kleine greep van dingen die mijn zenuwen geweldig op de proef kunnen stellen…

Een onschuldige maar dagelijkse bron van ergernis, de NMBS:

  • treinen waar het al vechten voor een zitplekje is die dan plots met een ‘verminderde samenstelling’ rijden.
  • mijn trein ’s avonds die altijd zonder vetraging staat aangekondigd maar dan toch een minuutje of twee te laat komt en zo 5 tot 10 minuten vertraging opbouwt waardoor ik gegarandeerd mijn aansluiting kwijt ben en kan kiezen tussen 20 tot 40 minuten wachten of op zoek gaan naar een bus/tram.
  • de trein die aankomt op spoor 12 met nog 1 minuut over om die aansluiting te halen en dan de trappen die zo vol zitten waardoor je niet eens kan rennen. De trein/bus die je wou nemen voor je ogen zien wegrijden.
  • treinen die staken voor een lang weekend of vakantie (kerst komt er aan en ze spreken van acties..

Maar ook andere vervoersvormen kunnen een bron van vreugde zijn, zoals de fietsers, die altijd en overal menen voorrang te hebben, ook ten opzichte van voetgangers op een zebrapad bijvoorbeeld. Of automobilisten die lekker droog zitten en jou als voetganger met baby toch maar in de regen aan datb zebrapad laten staan wachten. Auto’s die aan 70km/u door de zone 30 scheuren. Files, uiteraard.

Tegenwoordig ook hoog in de lijst, in huis plassende honden. Vanmorgen trein gemist omdat een van die exemplaren zich niet kon houden tot ik aangekleed was en ze kon uitlaten. Ondertussen had Zoon al door de hondenpipi gelopen. Smakelijk.

Buren (studenten) die continu met de deuren slaan en zo de baby die na een dik half uur zingen en wenen eindelijk sliep, weer wakker maken.

Mensen die naast je in de cinema zitten en hun klep niet kunnen houden. Domme commentaar in combinatie met crunch crunch van de chips en de popcorn, je vraagt je af waarom die niet gewoon ene gaan drinken in plaats van persé naar de Broken Circle Breakdown te komen kijken als ze toch de helft van de tijd niet kijken maar opmerkingen maken.

Mensen die zagen terwijl ze in feite alles hebben. Waaraan ik me bij deze ook schuldig maak. Tijd dus op mijn eigen motto wat beter te leren beoefenen en wat meer als een eend te zijn…