Broken Circle Breakdown

Zaterdag kwam Zoons meter op bezoek met het cadeautje van de Sint én om inslapende babysit te spelen zodat wij mijn verjaardag in stijl konden gaan vieren. Tegen 19u lieten we Zoon vrolijk spelend in haar goede zorgen achter en trokken naar de Aperto Chiuso voor een rustig etentje onder ons twee. Bruschetta, een heerlijke pasta (rotollo di verdure voor mij, carbonara voor de wederhelft), dessert en nog een koffietje. Het was lekker en gezellig. Maar we vonden beiden dat het toch veranderd was sinds we er jaren geleden nog eens waren gepasseerd, precies meer traditionele gerechten en minder originele/vernieuwende keuken? Of beelden we het ons gewoon in? Feit is dat al wat er op ons bord kwam, superlekker was.

En dan door de snijdende kou met broekkousen waar te veel gaatjes voor deze temperaturen inzaten en een muts die net niet ver genoeg kwam om comfortabel te zijn te voet zowat half Gent door gecrosst om de film van 22u15 te halen.

Het aanbod was beperkt en dus koos ik de enige film die ik echt wou zien, ook al vreesden we beiden dat het wat te aangrijpend en triest zou zijn, de Broken Circle Breakdown. Maar ik ben zwaar fan van het theaterstuk, van de muziek, de acteurs, enfin ik wou het nu toch echt zien. En ik heb het me niet beklaagd. Onzettend schone film. Ik heb zelfs maar 1 keer echt moeten wenen en dan nog gans op het einde. En dat kan eens deugd doen, wenen bij een film. En blij zijn met wat je hebt. Ik had het niet verwacht, maar de film is bijna zo aangrijpend als het theaterstuk destijds was. Ik was bang dat ik er nu ik zelf een kind heb, niet meer tegen zou kunnen, maar om de een of andere reden was ik zaterdag in knal de juiste mood en kon ik van de film genieten, triestig zijn om wat er op het scherm gebeurt, een soort katarsis, emoties doorleven die gelukkig niet echt zijn. En nu snel die soundtrack op de kop tikken, of zou de kerstman hem brengen?