Geveld

Gisterenochtend nog maar eens naar de huisarts getrokken. Voor de vijfde keer ofzo sinds we een baby hebben die naar de creche gaat wordt ik geplaagd door maag- en darmtroubles; misselijkheid, braken, krampen, buikpijn,… maar ook moe, hoofdpijn, slap, spierpijn,…

Volgens de dokter is het niet zozeer een virusje of bacterie maar mijn lijf dat alarm slaat omdat ik over mijn grenzen ga. Wat volgens hem vrij normaal is als je werk en baby probeert te combineren. Maar waar weinig aan te doen is. Zijn advies: de rest van de week rusten en gewoon beseffen dat het leven nu zwaar is en dat dit waarschijnlijk nog wel eens zal gebeuren. Hmmm. Hoe doen al die mensen met meer dan 1 kind dit? Want ik voel me nu wel wat zwak. Het hoort niet in onze maatschappij, zeggen dat het toch wel verdomd lastig is en je in het rood aan het gaan bent…?

Nu, ik ben niet depressief ofzo hoor, ik ben gewoon moe en doodblij met de twee dagen rust die ik nu heb gekregen. Zoon gaat vrolijk naar de creche en ik slaap en kijk tv, mail met vriendinnen, lees, slaap weer,… En dan nog ben ik uitgeput ’s avonds. Omdat er geen eten in huis was en ik een uur in de plensregen heb gelopen achter brood, groenten, honden die uitgelaten moeten worden,… Dan vraag ik mezelf wel eens af waarom ik nu precies geen rijbewijs heb, als ik als een verzopen kat mijn derde natte outfit van die dag verruil en ik geen enkel droog paar schoenen meer heb.

Het leven is gewoon druk. Ik ben er de mens niet voor om thuis te zitten. En dus staat de agenda redelijk vol. En ik werk nu eenmaal in Brussel en dus ben ik elke dag een kleine drie uur onderweg van en naar het werk. Misschien dat die dingen op termijn veranderen, maar nu nog niet. Het is een beetje continue overlevingsmodus en af en toe gaat het dan eens fout. Maar als dat de prijs is die betaald moet worden, dan is dat maar zo. Ik zie eerlijk gezegd geen andere weg, ik wil het allemaal, het kind, de man, de honden, vrienden, werk. So be it.

Vernieuwing vs herhaling

Het is alweer oktober. Ik schrik er echt van hoe snel het weer allemaal gaat. De zomer is nu echt wel definitief voorbij, de dagen worden korter en kouder, de studenten zijn terug, het cultuurseizoen trekt zich op gang. Mijn leven schippert tussen verandering en stabiliteit, tussen herhaling en vernieuwing.

Verandering, omdat Zoon zo hard verandert. Elke week is er weer iets nieuw, leren stappen, leren spreken, leren klimmen, zijn eigen willetje dat steeds duidelijker wordt, elke dag presenteren zich kleine en grote nieuwe uitdagingen. Niet alleen voor hem, maar ook voor ons. Want het blijft zoeken hoe je zo’n baby integreert in je leven. Al is integreren niet het juiste woord. De baby is het gegeven, the baby takes over en wij zoeken hoe we iet of wat van ons oud leven eromheen kunnen weven.

Enter herhaling en stabiliteit. Hoe chaotisch en ongestructureerd we zijn en hoe ‘op den bots’ ons leven vroeger was, een baby eist structuur en een vorm van schema. En dus zien heel veel dagen er min of meer hetzelfde uit. Opstaan om 7u, baby in bed tussen 20 en 21u, dat is een gegeven. Een à twee dutjes die al wat flexibeler van uur zijn maar voor zijn en onze eigen gemoedsrust best niet te vaak worden geskipt of verschoven. Verse groenten en fruit in huis hebben voor meneer zijn huisbereide maaltijden op dagen dat hij thuis is, de openingsuren van de crèche op andere dagen. Trein- en werkuren. Familiale verplichtingen.

Blijft er nog over, folietjes zoals vrienden, trouwfeesten, shoppen, gaan eten. Mits redelijk wat planning valt er nu en dan wel iets te regelen. Schieten er voorlopig helemaal aan in: theater, film, musea,…

In het algemeen ben ik wel gelukkig. Ok, ik kan eigenlijk vooral over Zoon vertellen en een beetje over het werk maar voor de rest zijn er minder gespreksonderwerpen. Voor tv is er weinig tijd, cultuur ben ik totaal niet meer mee en uitgaan, wat is dat? Maar een kind hebben voegt zoveel toe (en is zo vermoeiend) dat er weinig gemis is. Af en toe, ja. Het Filmfestival komt eraan en dat is traditioneel een hoogtepunt in onze agenda en voor het eerst is er echt niets gepland. En die leuke fuiven tegenwoordig gaan ook aan ons voorbij. Maar ik kom wel regelmatig buiten, ik kan gaan shoppen, koffie gaan drinken, bijbabbelen met vriendinnen, lezen (zij het enkel op weg naar het werk…),… Ik voel me zeker niet alleen mama. Gelukkig maar. Misschien dat er mensen zijn, natuurtalenten, voor wie alles van dag 1 in de plooi valt en die ouder zijn alsof ze nooit anders zijn geweest. Maar voor ons blijft het toch nog wat zoeken, elke dag opnieuw.