Pech²

Toen we onze auto kochten, moest er van mij een roetfilter opzitten. Ik en het milieu… Wat we niet wisten, is dat zo’n ding na gemiddeld 130.000 km kapot gaat. Ondertussen is het zo ver. Auto al sinds donderdag in de garage, nog altijd niet gemaakt en de filter alleen al (zonder werkuren) kost over de 800€. Slik. Daarenboven gunde de pechverhelpingsdienst ons geen vervangwagen omdat we zelf naar de garage waren gebold. Dus weer de weg op, in panne gaan staan en pechdienst bellen en dan wel een vervangwagen zodat we dit weekend al onze geplande afspraken konden nakomen.

Helaas moet de vervangwagen vanavond terug en is de auto niet gemaakt dus zijn we toch een dag auto-loos morgen en is er al een hele logistieke operatie opgezet omdat Zoon niet naar de crèche moet maar naar de oma op 20 min rijden en enfin, een heel gedoe.

Nog meer pech, maar van eigen makelij, was er zondagnamiddag. Gepakt en gezakt (baby, draagzak, babymuts, fototoestel) trokken we naar de auto om Zoon zijn boom te gaan planten in het Gents Geboortebos. Toen Teerbeminde de deur achter zich dichttrok, besefte hij geen sleutel op zak te hebben. Want de huissleutel hangt niet aan de ring van de autosleutel van de vervangwagen. En ik heb zelden een handtas mee als ik de draagzak heb en in mijn nieuw rokje zaten geen zakken, dus we hadden geen van beiden een huissleutel. Of een gsm, for that matter.

Wat nu? Proberen via de buren over de muur van het koertje? Goed plan, maar de buren gaven niet thuis. Gelukkig waren er overburen redder in nood, die hadden ons toevallig zien dralen toen ze hun bezoek uitwuifden en vingen ons op in een warme living met koekjes en koffie en raad en daad. Een klein uur en 100€ later was onze voordeur weer open. Goede buren zijn goud waard, ik zweer het…

Ondertussen was het een kwartier voor sluiting van het Geboortebos-plant-event. Wij toch nog naar daar. Als enigen tegen een immense stroom bakfietsen en buggies, tegen beter weten in. Maar niet voor niets. Want de lieve vrijwilligers (?) hadden nog enkele boompjes liggen en ik koos voor Zoon een haagbeuk. We liepen zelfs nog vrienden tegen het lijf en dronken nog gezellig iets. Eind goed al goed.

Toch?

Helaas dacht Zoon er anders over. Geen idee of het weekend te zwaar was (zaterdag ganse dag aan zee op bezoek bij mijn pa) of hij toch wat ziek aan het worden is, maar tussen 1u30 en 5u was er van slaap geen sprake. Huilen, wat ik ook deed. Uiteindelijk was hij het meest rustig als hij als een borelingske op mij lag, buik tegen buik. Maar zo slaapt een mens niet, natuurlijk. Deze morgen kon ik hem dan niet wakker krijgen, ook niet van zijn gewoonte. Maar was het nu ziek of gewoon een groot slaapgebrek na zijn nachtelijke exploten? En is het dan ok om hem naar de crèche te brengen? Het was van zijn drie maanden geleden denk ik dat ik met zo’n zwaar hart en zo vol zorgen de cr!èche verliet vanmorgen.