Vernieuwing vs herhaling

Het is alweer oktober. Ik schrik er echt van hoe snel het weer allemaal gaat. De zomer is nu echt wel definitief voorbij, de dagen worden korter en kouder, de studenten zijn terug, het cultuurseizoen trekt zich op gang. Mijn leven schippert tussen verandering en stabiliteit, tussen herhaling en vernieuwing.

Verandering, omdat Zoon zo hard verandert. Elke week is er weer iets nieuw, leren stappen, leren spreken, leren klimmen, zijn eigen willetje dat steeds duidelijker wordt, elke dag presenteren zich kleine en grote nieuwe uitdagingen. Niet alleen voor hem, maar ook voor ons. Want het blijft zoeken hoe je zo’n baby integreert in je leven. Al is integreren niet het juiste woord. De baby is het gegeven, the baby takes over en wij zoeken hoe we iet of wat van ons oud leven eromheen kunnen weven.

Enter herhaling en stabiliteit. Hoe chaotisch en ongestructureerd we zijn en hoe ‘op den bots’ ons leven vroeger was, een baby eist structuur en een vorm van schema. En dus zien heel veel dagen er min of meer hetzelfde uit. Opstaan om 7u, baby in bed tussen 20 en 21u, dat is een gegeven. Een à twee dutjes die al wat flexibeler van uur zijn maar voor zijn en onze eigen gemoedsrust best niet te vaak worden geskipt of verschoven. Verse groenten en fruit in huis hebben voor meneer zijn huisbereide maaltijden op dagen dat hij thuis is, de openingsuren van de crèche op andere dagen. Trein- en werkuren. Familiale verplichtingen.

Blijft er nog over, folietjes zoals vrienden, trouwfeesten, shoppen, gaan eten. Mits redelijk wat planning valt er nu en dan wel iets te regelen. Schieten er voorlopig helemaal aan in: theater, film, musea,…

In het algemeen ben ik wel gelukkig. Ok, ik kan eigenlijk vooral over Zoon vertellen en een beetje over het werk maar voor de rest zijn er minder gespreksonderwerpen. Voor tv is er weinig tijd, cultuur ben ik totaal niet meer mee en uitgaan, wat is dat? Maar een kind hebben voegt zoveel toe (en is zo vermoeiend) dat er weinig gemis is. Af en toe, ja. Het Filmfestival komt eraan en dat is traditioneel een hoogtepunt in onze agenda en voor het eerst is er echt niets gepland. En die leuke fuiven tegenwoordig gaan ook aan ons voorbij. Maar ik kom wel regelmatig buiten, ik kan gaan shoppen, koffie gaan drinken, bijbabbelen met vriendinnen, lezen (zij het enkel op weg naar het werk…),… Ik voel me zeker niet alleen mama. Gelukkig maar. Misschien dat er mensen zijn, natuurtalenten, voor wie alles van dag 1 in de plooi valt en die ouder zijn alsof ze nooit anders zijn geweest. Maar voor ons blijft het toch nog wat zoeken, elke dag opnieuw.