Sorry poes

Gisterenavond. Een klein wegje dat uitmondt in een drukke, grote baan. Een poes links, een fietser rechts, mijn wederhelft achter het stuur. Ik merk de poes op als we er misschien 2 meter vanaf zijn. Ze wil de baan oprennen, mijn hart staat stil. Oef, ze lijkt zich te bedenken. Oef, want we kunnen niet uitwijken og stoppen, omdat die fietser langs ons is, omdat we ook al rijden we maar 60km per uur ofzo toch te snel gaan, omdat de poes bijna ter hoogte van onze wielen. En op dat moment lijkt ze me aan te kijken. En steekt ze de straat over.

Knal.

Ik heb mijn handen al voor mijn ogen geslagen en blijf zo een paar meter zitten. Moeten we nu uitstappen en zien of ze een naamplaatje draagt? Hebben katten dat? Moeten we ergens gaan aanbellen en kindjes ongelukkig maken omdat hun lieve poes gestorven is, onder onze wielen dan nog? Maar we zijn beiden met verstomming geslagen en ondertussen rijden we al op de grote baan.

Sorry, arme, mooie, lieve poes. Het spijt me zo enorm, zowel voor jou als voor de baasjes die je gisterenavond hebben moeten missen en zich afvragen waar je bent. We konden er echt niks aan doen…