Fieste

’t Zijn weer Gentse Feesten. Vorig jaar minimale bijdrage wegens zwanger en geen verlof kunnen krijgen. Dit jaar nog minder vermoed ik wegens baby en geen verlof kunnen krijgen. Mental note: collega’s aanspreken om volgend jaar niet allemaal tegelijk en zonder enige voorafgaande afspraak begin juli vakantie te nemen en mij voor voldongen feiten te stellen. Ik kan misschien nu al mijn Gentse Feesten verlof voor 2013 op de teamagenda zetten… Want Gentse Feesten zijn NIET leuk als je in de Feestenzone woont en zelf moet gaan werken.

Al mag ik voorlopig niet klagen. We zijn nog maar de derde dag, natuurlijk. Maar vannacht heb ik zowaar goed geslapen. En de nacht ervoor aanvaardbaar. Maar 1 keer uit ons bed gezet toen er een rinkelende gsm door de brievenbus werd gegooid aan het begin van de nacht. Vreemd was dat. En één keer belletje trek maar toen was het al 10u en lag enkel Zoon (weer) te slapen. Ook (nog?) geen schade aan de auto of het huis so far. Vanmorgen moest ik toen ik met Zoon naar de crèche trok wel uitwijken voor een slapend koppel drie huizen verder maar de man was zo vriendelijk het in de weg stekende been van zijn wederhelft opzij te trekken.

Zelf zijn we nog maar 1 keer geweest en niet verder geraakt dan de Starbucks omdat ik perse de cuberdon frappucino wou proeven (zeemzoet maar lekker). En doen gingen de hemelsluizen open voor een megastortbui die maar bleef duren. Voelde me een slechte moeder omdat ik een slapende Zoon bijhad in de draagzak maar geen paraplu wegens geen plek om die weg te bergen of regenvest wegens toch redelijk onhip en het regende niet toen ik vertrok.

Ik zou graag naar Daan gaan vanavond maar die begint maar om 23u30 en heb morgen een belangrijke vergadering met mijn baas dus helaas geen optie. Het zullen Feesten in mineur zijn dit jaar. Hoe doen andere mensen dat trouwens met zo’n babietje? Goeie babysites in de aanbieding voor volgende jaren (ik vind hem nu nog wat klein om uit te besteden)?

Het is zeer dubbel dit jaar. Als je zelf niet kan gaan, heb je enkel de lasten en niet de lusten. En die lasten kunnen redelijk heavy zijn, zo tien dagen lang bijna 24 uur per dag. Maar toch, als ik dan ‘es door de stad loop en de stad voel leven en bruisen, de sfeer is toch helemaal anders dan die andere 355 dagen per jaar, dan ben ik toch zeer fier om in Gent te wonen en dan kriebelt het langs alle kanten om me tussen de massa te begeven en langs al onze favoriete plekken te trekken, iets te drinken, te eten, optredens mee te pikken, Miramiro,…  Het is dus met spijt dat ik het dit jaar weer voor een groot stuk aan mij voorbij zie gaan. Dus voor al wie gaat: goeie fieste! En voor al de rest, rustige nachten.

Drie maanden al

Vandaag had ik zin om, net zoals ik op mijn andere blog een maandelijks briefje aan Zoon pleeg, een brief te schrijven aan mijn mama. Wat redelijk zinloos is, omdat ze het nooit zal lezen. Maar haar kunnen vertellen hoe het tegenwoordig allemaal gaat, dat mis ik net het meest.

Iemand die je graag ziet is niet weg, maar leeft verder in de herinneringen. Elke dag. Maar het gemis is zo groot. En uit zich in de meest dagdagelijkse dingen. Ik mis het gewoon om haar te vertellen hoe de dag en de week is geweest. Dat Zoon begint te kruipen en alweer een tandje erbij heeft. Dat ze met de Gentse Feesten een rinkelende gsm in onze brievenbus hebben gedropt. Dat ik doodmoe ben en vakantie nodig heb. Dat die vakantie nadert, gelukkig. Dat ik ben gaan shoppen. Dat het soms allemaal niet gemakkelijk is, een klein kindje hebben en mama zijn. Dat ik haar mis.

Het leven voelt gewoon zo leeg, zonder haar. Ik weet me uitstekend omringd, daar niet van en toch voel ik me soms zo alleen. Mijn allerbeste maatje is weg, mijn allerliefste vriendin, die ene persoon bij wie ik altijd terecht kon voor zowel belachelijk kleine als heel grote dingen en die beide met evenveel liefde beluisterde. Er zijn mijn vader en mijn broer, maar die staan toch verder af. Mama en ik, dat waren twee handen op één buik. En het gemis is enorm.

En het is waar dat het leven doorgaat en dat ik een eigen gezinnetje heb, een eigen plek, een eigen leven kortom. Maar in alles wat ik doe en ben besef ik dat zij mij voor een groot stuk heeft gevormd. Ook in de dingen waarin ik radikaal anders ben, want ook daar is zij toch weer de norm waarvan ik verschil. En zo leeft ze voort, dat besef geeft troost. Maar het had duizend keer beter geweest had ze hier ook fysiek nog geweest, om haar kleinzoon te zien opgroeien. Om die dingen te kunnen delen die ik al die andere moeders en dochters om me heen zie delen.

Shopping

11 juli hadden zowel Teerbeminde als ikzelf vrij. Na het ontbijt, de ochtendwandeling met de honden en een plonssessie in bad bracht ik Zoon naar de crèche en trokken wij de stad in voor een shoppingsessie. Niet zonder resultaat:

iPhone 057.jpg

Een geweldig bloesje met giraffen van bij Petit Zsa Zsa, op de groei gekocht (een 80 en Zoon draagt nu 68 en soms ook nog 62).

Zijn allereerste slofjes (met op de achtergrond het vaderdag-knutselwerkje):

iPhone 062.jpg

De week voordien had ik bij Klein Spook een wasbare zwemluier besteld voor op reis:

iPhone 061.jpg

Zelf had ik al maanden een horloge nodig. Maar ik vond nergens wat ik zocht. Ik heb fijne polsen en ik wou dus een heel fijn horloge. Vrij klassiek, liefst met een leren bandje. Eigenlijk was mijn huidige horloge perfect, maar het was afgebroken aan de plaats waar het bandje moet komen en echt onherstelbaar. Na enkele weekends alle etalages in Gent afschuimen zag ik dan toch twee modelletjes die me konden bekoren. Het werd het deze, met wisselbaar bandje:

horloge.jpg

 

Je kan het niet zien, maar het typerende is dat het horloge zelf zeer dik is en het design is geïnspireerd op een stationsklok. En het is voor de rest klein en fijn, ben er wel zot van.

Tot slot kocht ik nog een jeans. Was zeer verheugd dat mijn vermoeden bevestigd werd en ik geen 28 nodig had, mijn maat sinds jaar en dag, maar een 27. zeer strelend voor het ego, dat kan ik je verzekeren. Wat borstvoeding niet allemaal kan doen voor de lijn, want aan sporten of weinig eten kan het niet liggen, ik eet me te pletter. Zo gingen we die middag ook gezellig op restaurant om ons vijfjarig huwelijk te vieren, bij ons favoriete Siciliaan. Ik had een geweldig gerecht, met burrata, prei, tomaat, heel simpel maar o zo lekker. En dan een aarbeibavarois als dessert. Njammie!

9 jaar

Negen jaar. Zo lang bestaat deze blog al. Hij krijgt het laatste jaar niet meer de aandacht die hij verdient en die ik zou willen schenken, maar hij is toch nog alive en af en toe een beetje kicking dus he, niet slecht gedaan, toch?

Voor de rest is vandaag een rampdag. Ik heb ontzettend veel werk maar kom er letterlijk niet eens aan toe omdat ik niet anders doe dan brandjes blussen. Van mijn vier collega’s zijn er drie met vakantie en dat terwijl wij hier met permanentie zitten die verzekerd moet worden. En mijn vierde collega heeft me net doodleuk verteld dat vandaag zijn laatste dag is omdat zijn proeftijd erop zit en hij zijn contract wil beëindigen. En ik doe al niet anders dan dat spel hier draaiend proberen houden. Stof voor het functioneringsgesprek volgende week, tenzij dat ook uitgesteld moet wegens ik heb nooit een seconde om dat voor te bereiden…

Gelukkig is het morgen een feestdag…

Voor de rest redelijk gestoorde nachten, Zoon slaapt al beter door maar slaapt zeer onrustig en durft wel regelmatig eens te klagen ’s nachts als zijn tut kwijt is en ik ben wakker van de eerste kik. En als het Zoon niet is, dan is het een van de honden. Die beesten komen aandacht te kort en compenseren dat graag ’s nachts 🙂

En ik mis mijn mama. Ik wil er al eeuwen eens iets over schrijven, omdat ik er in mijn hoofd vrij veel mee bezig ben, maar mijn gedachten vinden hun weg tegenwoordig niet meer naar het scherm.

Solsidan

Een feest van herkenbaarheid is het, de humor die Solsidan elke avond (om 19u? Geen idee, de digicorder neemt het op want ik ben dan nog niet thuis) op Canvas op je loslaat.

Voor wie het niet kent: twee koppels van dertigers in het Knokke van Zweden, de hoofdpersonages (actrice en tandarts) hebben pas een baby gekregen. In seizoen één was het lachen met de zwangerschap, in het huidige (tweede) seizoen gaat het over de niet doorslapende baby, de roddelende moeders die willen uitpakken men met wat hun kind al kan, de borstvoedingsprobleempjes, de zwangerschapskilo’s,… Maar even goed lachen met de snobs die elke week een nieuw duur apparaat moeten kunnen kopen, met de buurman from hell die zich als een teek aan je vastzuigt als je niet oplet, de (schoon)moeder, de job, met de ups en downs in het leven van dertigers. Zalige tv als je net zelf in de pampers zit. Maar ik vermoed anders evengoed.

solsidan1.jpg

Schoenen

In de lente heb ik me nog eens goed laten gaan shoppinggewijs en twéé paar schoenen gekocht.

Eerst een paar ballerina’s van Camper. Heb enkele jaren terug mijn eerste paar gekocht en die zijn me ontzettend goed meegevallen, ik draag ze nog erg veel. Makkelijk en toch mooi. Want ik heb erg moeilijke voeten; bij hakken krijg ik direct pijn ergens binnenin mijn voet en bij al de rest krijg ik zo goed als onmiddellijk blaren. Dus de schoenen die ik kan dragen zonder (veel) blaren, die koester ik. En dus vulde ik mijn zwarte balerina’s aan met deze leuke knalblauwe

camper ballerina.jpg

En wat blijkt na twee dagen? Ze zijn zowaar NOG comfortabeler. Het moeten zowat de meest comfie schoenen zijn die er bestaan. Ten eerste is het leer zo zacht, dat het lijkt alsof je voeten in een handschoen zitten. Zowel de zool als het leer langs binnen- en buitenzijde is trouwens streelzacht. Zalig. Ik wil ze niet meer uitdoen. Plus geen enkele blaar na twee dagen, ongezien. En ik vind ze nog geweldig mooi ook. Een blijver denk ik, dit paar.

Omdat België een regenland is en ik niet graag natte voeten heb, wou ik ook gesloten schoenen. Meestal draag ik in de zomer bij regendagen oude wintercampers, met als gevolg dat die tot op de draad versleten zijn. En ten andere, winterschoenen in de zomer, ik vond dat eigenlijk maar niks. Maar vind eens leuke, gesloten zomerschoenen. Groot was dan ook mijn opluchting toen ik tijdens een shoppingnamiddagje in Antwerpen op dit paar Moma’s stootte:

moma.png

Ik vond ze eerst niet zo zomers van feel, maar het meer is echt wel dun en het rode leer geeft ze toch wel iets vrolijk, niet? Het is mijn eerste paar Moma’s omdat ze decadent duur zijn. Maar mijn wederhelft is zo content van de zijne en wanneer ik schoenen graag heb, draag ik ze toch ook wel tot op het uiterste af. Plus een goede schoen is toch ook wel gezonder voor je voeten. En ik zie graag mooie schoenen, maar omdat ik veel en ver moet stappen en slechte voeten heb zijn hakken dus gedoemd om het merendeel van de tijd in de kast te zitten. En dit paar heeft een bescheiden hakje, wat het doenbaar maakt maar toch dat vrouwelijke gevoel van hakken geeft. Ik liet me dus graag verleiden. En heb er nog geen seconde spijt van gehad. Want ook dit paar schoenen liet me geheel blaarvrij en ik ben er echt compleet zot van.