Etretat

Het moet zijn dat op vakantie zijn vreselijk vermoeiend is voor een groot klein kereltje van acht maanden. Hij is net twee uur wakker en ligt alweer te pitten. Hij slaapt hier ontzettend goed, geen idee of de verduisterende gordijnen daartoe bijdragen, vermoed eigenlijk van wel. Maar hij is gewoon ook snel moe. Gisteren een voormiddag dutje, een dut in de draagzak op uitstap, nog een late namiddagdutje en een superflinke slaap ’s nachts. Wow. Ik vrees dan direct dat Zoon ziek is, zo vreemd is dat, een rustige slaper in huis…

Misschien zijn het de vele nieuwe indrukken, de nieuwe omgeving? Of het feit dat hij kruipt en dus de ganse tijd het hele appartement rondgaat? Of dat hij ook veel probeert zich op te trekken en recht staat? De combinatie van alles? In elk geval, hij is een uur of twee superactief en dan plots moe en maffen als een marmotje.

Gisteren trokken we dus naar Etretat. We waren blijkbaar niet de enigen met dat idee want het kleine dorpje was overspoeld met toeristen. We kwamen terecht aan een parking op een kwartier stappen van het centrum maar vonden uiteindelijk toch een plekje wat dichterbij. Ik wou vooral bovenop de krijtrotsen wandelen. Zoon in de baby carrier en hop, de trappen op. Bovenop de rotsen liggen aangename wandelpaadjes, blijkbaar deel van een GR pad langs de kust tot in Fecamp. Ik wou daar graag een flink eind van afstappen, voel me redelijk fit ondanks de 7,5 kilo baby op de buik. Zoon was superflink en zat de hele tijd braaf rond te kijken, viel dan na een klein beetje zeuren in slaap en wij konden dus rustig wandelen, maar na drie kwartier besloten we toch maar terug te keren omdat je nooit weet wanneer meneertje er genoeg van krijgt. En zijn etenstijd naderde alweer.

Terug naar beneden dus, naar het dorpje dat overspoeld werd door de mensen. Een superlekker ijsje gegeten (marron framboise en caramel au beurre salee), het werd me een beetje uit de mond gekeken. Op een terrasje nog iets gedronken. De kant-en-klaar fruithap voor meneer kan blijkbaar niet op tegen de zelfgemaakte fruitpap want hij spuwde het vrolijk allemaal weer uit, terwijl hij normaal zo zot is van fruitpap. Kon het zelf opeten…

Etretat is miniem en behalve het kiezelstrand, het golfterrein en de overbevolkte terrasjes is er weinig te beleven. Maar het ligt ontzettend pittoresk genesteld tussen de kliffen en daar bovenop wandelen is gewoon ontzettend romantisch en mooi. Na elke klif is er weer een nieuz, vaak adembenemend uitzicht. 

We hebben trouwens ontzettend geluk met het weer. Ik hou het weer bericht hier al weken in de gaten en het was net zoals in Belgie koud en nat, 17 graden ofzo. En nu is het hier warm en een stralend blauwe hemel, wat toch ook wel aanzienlijk bijdraagt aan het vakantiegevoel…

DSC03099.JPG

DSC03085.JPG