9 jaar

Negen jaar. Zo lang bestaat deze blog al. Hij krijgt het laatste jaar niet meer de aandacht die hij verdient en die ik zou willen schenken, maar hij is toch nog alive en af en toe een beetje kicking dus he, niet slecht gedaan, toch?

Voor de rest is vandaag een rampdag. Ik heb ontzettend veel werk maar kom er letterlijk niet eens aan toe omdat ik niet anders doe dan brandjes blussen. Van mijn vier collega’s zijn er drie met vakantie en dat terwijl wij hier met permanentie zitten die verzekerd moet worden. En mijn vierde collega heeft me net doodleuk verteld dat vandaag zijn laatste dag is omdat zijn proeftijd erop zit en hij zijn contract wil beëindigen. En ik doe al niet anders dan dat spel hier draaiend proberen houden. Stof voor het functioneringsgesprek volgende week, tenzij dat ook uitgesteld moet wegens ik heb nooit een seconde om dat voor te bereiden…

Gelukkig is het morgen een feestdag…

Voor de rest redelijk gestoorde nachten, Zoon slaapt al beter door maar slaapt zeer onrustig en durft wel regelmatig eens te klagen ’s nachts als zijn tut kwijt is en ik ben wakker van de eerste kik. En als het Zoon niet is, dan is het een van de honden. Die beesten komen aandacht te kort en compenseren dat graag ’s nachts 🙂

En ik mis mijn mama. Ik wil er al eeuwen eens iets over schrijven, omdat ik er in mijn hoofd vrij veel mee bezig ben, maar mijn gedachten vinden hun weg tegenwoordig niet meer naar het scherm.

Een gedachte over “9 jaar

  1. En al negen jaar lees ik mee. ’t Gaat vooruit hé.
    Zoon slaapt nog altijd bij jullie op de kamer hé? Zou het geen optie zijn om hem toch op zijn eigen kamertje te leggen? Dat heeft hier geholpen voor mijn nachtrust en ik had de indruk dat zoon ook rustiger sliep. Soms dacht ik dat ik hem wakker maakte met mijn gebabbel (ik babbel vaak in mijn slaap) en dat zoon mij wakker hield met ieder kreuntje en zuchtje en hoestje.
    Ik denk dat onze kabouter 8 maand was toen hij naar zijn eigen kamertje verhuisde. Niet dat we daarna nooit meer moesten opstaan en dat hij doorsliep hé, maar de uren dat ik sliep, sliep ik naar mijn gevoel beter en rustiger. Just a thought…
    En ik kan mij zo hard voorstellen dat je je mama keihard mist en dat je er veel mee bezig bent… *hug*

    Like

Reacties zijn gesloten.