Paling

Normaal gingen Teerbeminde en ik vanavond op stap, de eerste avond uit zonder Zoon, het eerste concertje sinds Beirut eind vorig jaar, naar Bob Mould in de AB. Maar het zoveelste crèchevirus sloeg toe en Teerbeminde zijn ogen zijn ontstoken (dus geen lenzen, dus geen auto) en hij is verder gewoon algemeen serieus mottig. En dus zijn we maar thuis gebleven. Spijtig, maar binnen anderhalve week is er een herkansing van formaat en gaan we naar The Afghan Whigs, hopelijk is er dan niemand van ons ziek want dat concert wil ik echt niet missen. Sigur Rós in augustus zal echter ook weer zonder ons zijn want ik ben zoals zovelen niet aan kaarten geraakt.

Zoon is ondertussen zes maanden en afgelopen week was er één van mijlpalen. Plots stonden er twee tandjes door en kon meneertje helemaal zelfstandig zitten. Schitterend. Vandaag kreeg hij zijn eerste quornbrokjes in zijn groentenpap. Want ik wil hem zo veggieminded mogelijk opvoeden. 100% vegetarisch zal misschien niet lukken, maar in de crèche en thuis zal het zeker de eerste jaren 100% veggie zijn en we zien wel wat het geeft eens hij zelf wil bepalen wat hij eet. 

Hebben jullie ook van die wisselende koosnaampjes voor het nageslacht? Bij mij kunnen die redelijk hardnekkig zijn. Zo durf ik hem in het openbaar toespreken met “Paling” omdat hij glas als een aal kan wriemelen. Tijdens zijn eerste levensmaanden was het “Kikker” omdat hij zo gezellig tegen mij aan kon zitten als een kikkertje. Sebiet denkt het ventje nog echt dat zijn naam Paling is…