Weer op stap…

Zaaaaaaaaaaalig, eindelijk zomer! Vandaag ganse dag alleen thuis met woefen en zoon en vanmorgen meteen al een grote wandeling gemaakt, puur genieten. Eens zien of we deze namiddag nog wat buiten kunnen gaan zitten.

Maandag ook onverwacht nog eens naar de cinema geweest, was geleden van ik weet niet meer wanneer. Teerbeminde had vrijkaarten voor De Rouille et d’os en we hadden/wilden geen babysit dus konden niet gaan. Maar de wederhelft stelde dan zelf voor om te babysitten dus heb ik enkele uren voor de film een collega meegevraagd en dus een avondje uit. Prachtfilm. Echt, dikke aanrader. En vanavond nog eens op stap, naar theater, zo mogelijk nog veel langer geleden dan de film, naar Nature Theatre of Oklahoma. Wou doodgraag gaan maar weer hetzelfde dilemma, we gaan in juni al drie avonden weg en wil mijn mannetje niet elke week bij een babysit, hij is toch nog maar 6 maanden en het is nog een hele organisatie. Dus geen kaarten gekocht. En dan valt er ineens een aanbod uit de lucht en kan ik toch nog gaan…

Het valt echt eens allemaal mee, de laatste dagen. Sinds enkele dagen slaapt Zoon weer heelder nachten door en is hij ontzettend vrolijk en in zijn hum. De zon schijnt eens langer dan enkele uren aan een stuk dus gisteren de ganse dag in de tuin van het werk vergaderd in de zon. Zondag bbq, maandag vrije dag, dinsdag op uitstap met de collega’s een ganse dag. Het leven kan schoon zijn.

En we hebben een reisje geboekt. Normandië, wegens het moest in de zomermaanden en vrees dat mijn meer favoriete bestemmingen (Italië) dan te warm zullen zijn voor Zoon. En Normandië is ook niet te lang rijden. We hebben een klein appartementje in een kasteel geboekt, zodat we wat zelfvoorzienend kunnen zijn met baby en veggie in borugondisch frankrijk. Als het weer nu nog wat wil meewerken, wordt dat vast een fijne week. En dan volgend jaar op tijd een reis boeken buiten de zomermaanden…

En ondertussen wordt er nog dagelijks gevraagd of het gaat. Ja, het gaat. Ik denk elke dag aan mama. Bijvoorbeeld hoe spijtig het is dat ze deze lente niet meer kan beleven, hoe we dit jaar geen terrasjes zullen doen samen, hoe ik haar niet kan bellen om te vertellen hoe Zoon het heeft gedaan bij de check-up van Kind en Gezin en hoe goed hij is gestart met fruitpap. Zoveel dat ze moet missen en zoveel waarin ik haar moet missen. Maar los van dat gemis gaat het. Ik kan nog lachen en plezier maken, ik geniet van zon en van Zoon, van weer buiten te kunnen komen, van de lentebries op mijn gezicht en de zon op mijn vel. Ik ben dankbaar dat er zoveel is om van te genieten. Want dat vergeten we soms toch een beetje, zeker in de ratrace. Maar nu de zon schijnt wordt het allemaal weer wat eenvoudiger.

Een gedachte over “Weer op stap…

Reacties zijn gesloten.