Het zit in de kleine dingen

Vandaag samengezeten met een vrijzinnig humanistisch consulent en de plechtigheid van vrijdag helemaal afgewerkt. Mama had samen met ons al 95% bepaald, zowel tekst als muziek, maar nu hebben we alles in zijn definitieve vorm gegoten en ook gewoon wat gepraat over mama zodat de consulent stof heeft om zelf ook enkele teksten te schrijven en voor te lezen. Ik denk dat het heel mooi en persoonlijk zal worden, helemaal zoals mama het wou en daardoor heel ontroerend maar ook misschien heel moeilijk voor ons, om zelf die teksten te lezen… We zullen wel zien. De consulent zal overnemen moest het ons te machtig worden.

Tot nu toe me eigenlijk heel sterk kunnen houden, blijven gaan, zondag ganse dag papa bijgestaan, maandagnamiddag weer naar daar om mama te groeten in het funerarium, iets wat voor mij niet echt hoefde maar ben meegegaan voor papa, vandaag dan een dag thuis met Zoon, anderhalf uur bij die consulent geweest, overmorgen misschien weer naar papa en vrijdag dan de uitvaart.

Pas nu besef ik de waarde van een uitvaart. De persoon zelf is er niet meer, maar voor de achterblijvers doet elke sms, elke mail, elk telefoontje, elke persoon die vrijdag aanwezig zal zijn of niet aanwezig zal zijn maar laat merken dat hij/zij aan ons denkt, op welke manier dan ook, elk vriendelijk gezicht en elk gebaar hoe klein ook, enorm deugd.

Daarnet kreeg ik pas mijn eerste echte ‘klop’. Plots voelde ik enorm de drang om mama te bellen. We belden altijd om dag ongeveer en ineens dacht ik van ‘he, lang geleden dat ik mama nog heb gehoord, heb precies nood om eens bij te babbelen’. En dan komt dat besef. Ik kan niet meer bellen. Het zit ‘em in die kleine dingen.