Wanhoop

De paasklokken brachten weinig vreugde dit jaar. Paasdag viel nog mee, Zoon zijn eerste Pasen, allerlei leuke cadeautjes en een ganse dag zijn allerbeste beentje voor, gezelligheid, beetje rusten en bekomen. Paasmaandag dan naar mijn ouders. Ik had mijn mama twee weken niet meer gezien en was dat effe schrikken. Door de falende lever ziet ze helemaal geel, maar nog erger wellicht naast dat zieke, magere uiterlijk is het feit dat ze ook mentaal maar half meer meekan. Het is gewoon nu al maar een schim meer van de fantastische vrouw die ik 33 jaar heb mogen kennen en dat is veel akeliger. Niet dat ze niks meer beseft ofzo, ik kan het niet goed uitleggen, maar ze is gewoon anders. Ik begrijp soms niet meer wat ze bedoelt en wil haar dan niet nodeloos belasten met uitleg vragen omdat het soms ook allemaal maar triviale dingen zijn waar ze op focust. Of ze kan amper nog uit de voeten maar verliest zich dan eindeloos in prullen; de mand van de hond moet 10cm naar rechts om welke reden dan ook, het tijdschrift op tafel moet opgeruimd eer ze daar kan zitten (precies of wij kunnen dat niet doen),… Haar organisatorisch talent en perfectionisme van vroeger maar dan in combinatie met iets minder helderheid en een falend lichaam zorgen voor een zeer vermoeiende, ik denk voor mijn papa soms onmogelijke combinatie. Papa en ik die de afwas doen en hij die mij toefluistert dat ze waarschijnlijk 1 mei niet meer zal zien en dan zij die iets opvangt vanuit de living en wij die vrolijk doen alsof ze niks aan de hand is. Mijn pa die treffend zegt ‘Ja, beter zal het niet meer worden he’. Iets dat we allemaal wel wisten maar het zien gebeuren is toch nog iets anders. Of hoe de klop van de molen die ik al een half jaar verwacht er nu toch zit aan te komen. Hoe ik nog duizend dingen wil zeggen en vragen maar merk hoe moe het haar allemaal maakt en mijn woorden inslik en vervang door een bemoedigende glimlacht waarmee ik krampachtig probeer te verbergen hoe geschrokken ik ben, want ik wil het niet erger maken dan het al is voor haar. Hoe ik mijn leven met haar wil delen en het hare wil delen zoals we al die jaren hebben gedaan, door dik en dun, moeilijke en makkelijke dagen maar hoe dat nu precies niet meer echt gaat. Want alles put haar uit. Hoe ze blijft zorgen voor anderen en organiseren ondanks het feit dat ze het zelf zo moeilijk heeft. Waarom moet het zo gaan, waarom moet een mens zo afzien? Langs de ene kant hoop ik ergens dat het geen eeuwen duurt omdat dit ook voor haar niet echt geweldig is, langs de andere kant wil ik haar nog minstens 30 jaar bij mij houden.

Ondertussen krijgt ze heel veel bezoek en telefoon. Het huis lijkt wel een bloemenserre. Fantastisch lief van de mensen, ik denk dat ze er erg veel steun uit put. Maar ik merk evengoed dat elke sms beantwoorden en elke telefoon haar verder uitput. Het is zo moeilijk. We willen allemaal laten merken dat we aan haar denken en haar steunen maar door die aandacht wordt het net weer die tikkel zwaarder voor haar, wat moet een mens doen om goed te doen…

3 gedachten over “Wanhoop

  1. Ik weet vaak niet meer wat zeggen. Maar weet wel dat ik meelees, en met je meevoel en aan je denk, ook al ken ik je niet. Liefs!

    Like

  2. Zo herkenbaar, het is net alsof ik de laatste weken van mijn zus teruglees. Ook dat heen en weer geslingerd worden tussen haar nog lang bij je willen houden, maar ook niet willen dat dit blijft duren 😦 Er werd me gezegd, wees blij, je kan nog afscheid nemen, maar dat afscheid nemen, dat ging eigenlijk niet want ze takelde zo snel af. Toen ik wist dat we de laatste keer bij haar gingen, kon ze zelf niets meer zeggen, zo ziek en uitgeput was ze…
    Ja, waarom moeten mensen dit meemaken, dit is zo gruwelijk…
    Ik kan je niet troosten, ik kan je geen raad of advies geven, weet alleen dat het herkenbaar is voor sommigen, en dat we met je meeleven…
    Net als Lies hierboven: ik ken je niet echt, maar ik denk aan je.

    Like

  3. Wat een heftig weer zien van je moeder. Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte toe en maak er nog een mooie periode van zolang ze er nog is… Hou vol en gelukkig heb je
    toch nog even pasen mee kunnen mee maken.
    Josies hou de moed er in en je moeder zeker weten kracht en energie uit die vele bloemen die in huis staan te bloeien.
    Lieve groet,
    Bianca

    Like

Reacties zijn gesloten.