Life goes on

Wat hebben we de afgelopen maand gedaan? Wel, vooral heel veel ziek geweest. Twee keer buikgriep, twee verkoudheden. Met dank aan Zoon die de beestjes meebrengt van de crèche maar er zelf gelukkig maar twee keer echt last van had (die ene nacht vol braken was wel akelig, wist echt niet wat doen en dan ongerust zijn, dokter van wacht bellen,…). Laten we hopen dat we er nu toch voor een paar weken vanaf zijn.

Maar we vallen stilaan in ons ritme. Alles is afgestemd op de uren van de crèche en wie gaat brengen en wie afhalen en er moet niet enkel een baby gehaald en gebracht maar uiteraard ook honden uitgelaten, dubbele taak dus. Spijtig dat we die ook niet gewoon kunnen afzetten in de crèche! Ik ben trouwens wreed content van onze biocrèche, het is pokkeduur maar hij gaat er graag naartoe en da’s al wat telt, toch (en in de goedkopere raakten we toch niet binnen).

En wat gaat de tijd snel. Paasweekend alweer. Zoon al 4.5 maand en sinds een week vlot bezig met groentenpap.

Naast Zoon staat alles in het teken van mama. Samen met schoonzus teksten en liedjes gezocht voor de uitvaart, de doodsbrief nagelezen, mama wil dat alles tot in de puntjes geregeld is. Ondertussen is alles dus in orde en kan ze gerust zijn. Door zelf ziek te zijn is het alweer bijna twee weken geleden dat ik haar heb kunnen zien en toen was het net een erg slechte dag met veel pijn. Ik ben een beetje bang als ik ze maandag ga zien dat ze weer zo hard achteruit gegaan zal zijn. Wandelen is nu in de rolstoel bijvoorbeeld en omdat de trappen doen steeds lastiger gaat verhuist ze na Pasen naar een ziekenhuisbedje in de living. Toch allemaal van die confronterende dingen. En ze blijft regelen he, dat zit erin en zal nu niet meer veranderen…

Het rare is dat het leven ergens gewoon doorgaat. Ik doe mijn werk, ik zorg voor Zoon en honden, ik kijk naar hersenloze tv, ik slaap veel te weinig en ik denk niet te veel. Gewoon doorgaan. Eigenlijk hetzelfde als wat mama doet, doorgaan, het leven van alle dag leven zo lang het gaat, niks te speciaal. Blijkbaar zijn we in dat opzicht toch twee dezelfde. Veel mensen raadden me aan om tijd te nemen, thuis te blijven zelfs, maar ik denk eerlijk gezegd niet dat het me zou helpen. Gaan werken doet me deugd. De gewone wereld, waar er ook gepraat kan worden over andere dingen dan dood en afscheid, waar mensen niet bezig hoeven te zijn met welke muziek en welke foto op de uitvaart en wie welk kettingetje krijgt maar gewoon kunnen praten over politiek of de collega’s, over de affiche van Pukkelpop of de gekke streken van hun kinderen. De kans is groot dat ik later mijn klop ga krijgen en dat het een serieuze zal zijn, maar dat is dan maar zo. Voorlopig wil ik vooral het allerbeste halen uit de momenten die ons nog resten.