Post-wijvenweek – een wijf met een mening

De wijvenweek is voorbij en ik heb er door omstandigheden meer dan de helft van gemist, da’s echt balen. Helaas ook geen tijd om alles in te halen, bovendien zit de week er alweer op (volgend jaar opnieuw, dames?), maar het toeval, of liever de krant van gisteren wil dat ik vandaag een serieus ei van een mening te leggen heb.

Lees ik in de krant dat de aanpassing aan de crèche voor babies stresserend kan zijn en de kans op wiegedood kan verhogen. Op zich akelig genoeg. Akeliger echter zijn de reacties van tal van mensen dat babies dan ook niet thuishoren in de opvang maar thuis bij (politiek correct minstens een van de ouders, in de praktijk en iets minder politiek correct) de mama. Dat jonge ouders van tegenwoordig bijzonder slecht bezig zijn en twee auto’s hebben en drie keer op reis gaan per jaar boven het welzijn van hun eigen kind stellen en zich dus beter ernstig zouden bezinnen of kinderen wel iets voor hun is.

Ook Anne pleitte tijdens de wijvenweek toevallig voor een aanzienlijke uitbreiding van de bevallingsrust, trouwens.

Laat mij hierover nu eens twee dingen kwijt willen.

Ten eerste, de bevallingsrust mag inderdaad iets uitgebreid worden. Voor mij is 4 maanden ideaal. De baby kan dan starten met vaste voeding, zijn of haar wereld is op die leeftijd ook al aanzienlijk groter dan eten en slapen, kindjes beginnen meer en meer te spelen, te interageren met de omgeving,…

Zoon was iets ouder dan 3 maanden toen hij gestart is in de crèche en dat loopt tot hiertoe supervlot. Nooit ook maar 1 traantje bij het afleveren maar een vrolijke baby die ’s avonds nog altijd geweldig goed gezind weer mee naar huis gaat. Ik weet nog dat de vroedvrouw die ons aan huis begeleidde toen Zoon enkele weken oud was al zei van ‘die gaat zich echt rot amuseren in de crèche, thuis is het te saai voor hem’… De aanpassing lijkt dus vlotjes te verlopen maar het is een feit dat een baby van drie maanden nog klein is, dat je als ouder dan pas ten volle van je kind kan genieten nu er eindelijk wat interactie inkomt en het meer is dan puur verzorgen, dat de hele borstvoeding vaak dan pas écht goed begint te lopen,… Het crèchemoment lijkt dus wel een beetje te snel te komen.

Maar moesten ze nu de bevallingsrust uitbreiden naar pakweg 6 maanden, dat zou voor mij pure horror zijn. Ik twijfel er ernstig aan of Zoon beter af zou zijn. Want alle dagen thuis zitten bij de mama, is dat dan zo natuurlijk en goed? Volgens mij worden kinderen al zo lang als de mensheid er is door een groep mensen opgevoed, door grootouders, ouders, andere personen uit hun omgeving. Jonge moeders zijn toch immers niet gemaakt om jaren thuis te zitten en enkel en alleen de verzorgende rol op te nemen, in mijn bescheiden ogen? We zitten in de fleur van ons leven, hebben zoveel capaciteiten die we toch liefst allemaal moeten benutten? Versta me niet verkeerd, geweldig dat mensen hier de nood toe voelen en er de tijd voor vrijmaken, maar moet het de norm zijn voor elk gezin?

Ik geef het eerlijk toe, langer dan 4 maanden thuiszitten met een baby zou voor mij een straf zijn. ‘Dan moet je maar geen kinderen krijgen, dan ben je totaal ongeschikt als moeder’, is dan de conclusie van de mensen die op De Standaard reageren. Want als je kinderen wil, moet je ze zelf opvoeden.
En ik zal mijn Zoon zelf opvoeden met alle liefde en toewijding die ik in mij heb. En niets is mij teveel. Maar voor mij betekent dat niet 24u per dag met hem fysiek samen zijn. Ik heb als persoon mijn werk nodig, ik moet kunnen werken aan projecten, interactie hebben met andere volwassenen, bezig zijn met meer dan enkel mijn Zoon, hoe eindeloos graag ik hem zie en hoezeer hij het belangrijkste in mijn wereld is, mijn wereld moet ruimer zijn dan dat. Ik sta met plezier om 6u op zodat we voor de crèche voldoende tijd hebben zonder te moeten crossen en ik offer met plezier mijn laatste seconde me-time op ’s avonds om hem zijn badje te geven en te spelen. Maar 4 dagen van de 5 ben ik tijdens de werkuren onbeschikbaar en is het de lieve oma of de lieve meisjes van de crèche die met hem spelen, hem zijn flesje geven en hem te slapen leggen. En noch ik noch Zoon lijden daar volgens mij over. Want als ik alle dagen thuis zou zijn, zou ik zenuwachtig worden, ongelukkig, gefrustreerd. En daar zou hij onder lijden. En ik werk niet voor een extra auto of voor een extra reis, maar puur en alleen voor mezelf, om me te kunnen ontplooien als persoon. En daar kunnen volgens mij zowel Zoon als mama enkel bij winnen.

2 gedachten over “Post-wijvenweek – een wijf met een mening

  1. GROOT gelijk. Ik denk er precies hetzelfde over. Fien was ook absoluut klaar voor de crèche, die begon zich na drie maanden duidelijk te vervelen. En ik was er ook klaar voor, om terug aan het werk te gaan, en eens iets anders te doen en te denken dan babybabybaby.
    Los daarvan is dat van die twee auto’s en drie reizen wel een zeer grove veralgemening. 40% van ons gezamenlijk loon gaat op aan hypotheek, wij KUNNEN het ons financieel niet eens permitteren dat een van ons thuis zou blijven.
    Maar de moederschapsrust uitbreiden, o ja, graag! Als zelfstandige krijg ik acht weken uitbetaald, de derde maand neem ik er zonder inkomen bij. 4/5 werken lukt ook niet, want da’s een dag minder inkomen per week, dat is niet haalbaar. Dus verleng de moederschapsrust voor wie dat wil, en dat ze ook eens aan de zelfstandigen denken terwijl ze bezig zijn 🙂

    Like

  2. Zeer goed verwoord.
    Als iedereen nu eens de ander zijn keuze zou respecteren, of het nu thuis blijven is of terug gaan werken, dan zou iedereen een pak gelukkiger zijn 🙂
    Ik was langer thuis door het bevallingsverlof te combineren met het opnemen van vakantie en andere truuken (gemiddeld 5 maanden, behalve bij de oudste: 2 maanden want toen was ik nog zelfstandige) en ik heb daar van genoten, maar ik zou daar een pak minder van genoten hebben moest ik niet geweten hebben dat ik daarna terug aan het werk kunnen.
    En ja, bij ons is het ook niet voor die 2e auto en die drie reizen dat wij alletwee werken (1 auto en geen reizen lijkt er meer op), wel om de hypotheek af te betalen en voor mij ook vooral omdat ik WIL werken en mijzelf wil ontplooien.
    Een gelukkige mama zorgt voor gelukkige kinderen, dus of je je als mama nu het best voelt door thuis te blijven of door te gaan werken maakt niet uit.

    Like

Reacties zijn gesloten.