Weg realiteit

Bedankt voor de steun in de reacties. Ik probeer het teveel aan pijnlijke realiteit wat op afstand te houden. Dat gaat vrij automatisch. Rationeel denken lukt zeer goed maar de emoties gaan nog een tijdje achter slot. Zelfbehoud. Niet dat Zoon het niet fascinerend ziet om zijn mama te zien wenen maar ik kan hier moeilijk de ganse dag wenen, dus stort ik mij op de alledaagse dingen. Zoon entertainen, die het trouwens geweldig goed doet. Overdag slapen begint al aardig te lukken (alles vanaf een half uur vind ik zeer geslaagd en soms verrastij me met een dutje van anderhalf uur of langer) en hij is zich steeds meer bewust van zijn omgeving en babbelt veel, wat de spelmomenten enkel leuker maakt.

Ik probeer bezig te blijven, heb dat nodig. Straks op controle bij de pediater voor de reflux en direct daarna kine, hoop dat ik er tijdig raak. Die kine is trouwens de max, zweten en fysiek bezig zijn geeft me tonnen energie na al dat gedwongen passief zijn. Elke dag gaan we ook wandelen, de woefen, Zoon en ik, weer of geen weer. Morgen en volgende week vrijdag komt er nog eens bezoek. Osteopaat. Wenmoment in de creche. Verjaardagsfeestje nichtje. Hoe drukker de agenda hoe gelukkiger ik me voel. Alles wat mijn aandacht kan afhouden van volgende woensdag, wanneer het thuis een soort familiebijeenkomst wordt met mijn ouders, broer en schoonzus en wij om alles te bespreken wat er geregeld moet worden voor erfenis en begrafenis en dat soort dingen waarvan ik misselijk word van er nog maar aan te denken.