Tegenslag

Vrijdagavond kreeg ik telefoon dat mijn mama op punt stond om naar spoed te vertrekken met zeer slechte bloedwaarden. Ondertussen ligt ze nog steeds in het UZ van Leuven. De chemo heeft de witte bloedcellen en bloedplaatjes bijna volledig vernietigd, ze heeft ondertussen al twee zakjes met bloedplaatjes toegediend gekregen en eindigde ei zo na in een isolatiekamer wegens het besmettingsgevaar, ze heeft zo goed als geen immuniteit meer. Wat betekent dat ik ze ook niet mag bezoeken. Zelfs haar behandelende arts is geschrokken. Slecht nieuws dus, nu ze de straffe chemo niet meer verdraagt moeten ze een andere samenstelling geven en ondertussen blijven haar leverwaarden slechter worden en kan ze slechter eten. Als bij wonder is haar ‘moraal’ nog goed en blijven we dus met z’n allen hiertegen vechten.

Net dit weekend hadden we gepland naar zee te gaan, mijn ouders en wij, zodat mijn mama na twee chemoweken enkele dagen ongestoord van de Zoon zou kunnen genieten. Alles was in gereedheid gebracht, we telden allemaal de dagen af en dan dit…

Maar hopelijk mag ze vandaag naar huis en kan ze vrijdag chemo krijgen en kan ik ze eind deze of begin volgende maand toch eens zien.

Ondertussen moet ik bij de crèche regelen dat mama Zoon niet zal kunnen opvangen op maandag zoals afgesproken, weer iets waar ze nochtans enorm naar uitkeek. Schoonmoeder springt wel in maar kan niet op maandag maar qua geregel komt het wel allemaal in orde. Het is gewoon zo erg dat al de dingen waar ze voor leeft haar nu worden afgenomen. Maar we geven de moed niet op. Dat nooit.

2 gedachten over “Tegenslag

Reacties zijn gesloten.