Het zou niet mogen zijn

Vier weken na de laatste chemo (18 chemo’s) moest mijn mama weer op controle. Vier weken is weinig, daaruit leidde ik al af dat de dokters het niet echt goed inzien, tijdens de eerste keer kanker vijf jaar geleden was de controle om de  drie en later zelfs maar om de zes maanden.

Maar desondanks hadden we wel allemaal verwacht dat de eerste controle op zijn minst goed zou zijn en de twee of drie daaropvolgende ook. Dat mijn mama toch enkele maanden chemovrij zou zijn en kunnen genieten van wat levenskwaliteit. Het was dan ook een donderslag bij heldere hemel toen ze me vrijdag opbelde met het nieuws dat de leverwaarden op die maand tijd terug met de helft zijn gestegen, alsof al die maanden chemo niets hebben uitgehaald. De hormonen slaan dus niet aan en dat betekent waarschijnlijk meteen weer chemo. En dat is weer een flinke stap dichter bij de point of no return, wanneer niks meer aanslaat.

Ik probeer niet te hard te voelen en enkel te genieten van de tijd die er is, want als ik nu gevoelens toelaat ben ik bang voor de gevolgen. Maar toen ik gisteren met Zoon op het speeltapijt zat te spelen besefte ik plots dat hij zijn oma nooit zal herinneren. En dat deed pijn.

Een gedachte over “Het zou niet mogen zijn

Reacties zijn gesloten.