Vreemde kerst

De baby die nooit slaapt is aan het slapen dus tijd voor een snelle update. Grappig hoe je alles snelt leert te doen met zo’n kindje in huis, snel eten, snel opruimen, snel typen…

Kerst zit er weer op. Het was de vreemdste kerst ooit. Zoon was overal de ster van het feest en werd de hele avond verwend en geobserveerd. Dat mannetje heeft nu al neer speelgoed dan ik ooit heb ik de indruk, de verwende scheet. Voor ons jonge ouders was het vooral een uitputtingsslag. Een baby die op kerstavond geen seconde heeft geslapen gevolgd door een zeer korte nacht (twee keer twee uur slaap en dan naar het volgende feest) en een overprikkelde baby op kerstdag die geen seconde wilde zwijgen, het is me wat. Maar een nacht met een iets hoger aantal uur slaap (tussen de voedingen door natuurlijk) later en alles is weer vergeten.

Wat niet te vergeten is, is de vraag of dit nu de laaste kerst is die ons gegund is met mijn mama. De chemo zit erop, na 18 sessies geen seconde te vroeg, maar de kanker is niet weg, gewoon even gestopt met woekeren. De vraag is nu hoe lang het zal duren eer die groei weer opstart. Wij hopen op jaren uiteraard, de artsen spreken zich niet echt uit en als ze iets zeggen is het in termen van maanden. De boodschap aan mijn mama was duidelijk, als er nog iets is dat u wil doen in het leven mevrouw, doe het dan nu. Geen garanties meer naar de toekomst. Niet dat iemand van ons ooit garanties heeft, maar in haar geval stelt het zich toch allemaal veel extremer. En dus werden er op het kerstfeest door iedereen nu en dan tranen weggepinkt.

Vandaag komt ze nog eens helpen met de baby. Vorige week is ze ook twee dagen geweest, nu kan het eindelijk nu er geen chemo meer is, het was een maand geleden dat we elkaar hadden gezien. Ik geniet van elke seconde. En hoop dat de dokters zich vergissen. En dat ons allemaal nog veel tijd gegund is. Dat moet toch, gewoon.

En ondertussen Zoon wakker.