Freaky manspersoon in het park

Ik ben nu geen watje, maar afgelopen zondag was ik toch wel wat aangedaan toen een onbekende gedrogeerde/zatte/psychisch niet geheel stabiele/combinatie van al deze factoren medemens zonder aanleiding zo’n beetje begon te dreigen.

Het zit zo, zoals elke ochtend laten we de honden uit. Het is mooi weer, dus een wandeling naar het Zuidpark. Op een bepaald moment begint een vreemd uitziend individu daar tegen allerlei vuil dat rond een vuilbak slingert te schoppen en zo wat in zichzelf te murmelen. Niks aan de hand. Hij begint rond te lopen en op een bepaald moment begint die te roepen. Wat doet een mens als hij een andere mens hoort roepen? Juist ja, kijken. Big mistake. Meneer moet zich uitgelachen gevoeld hebben of weet ik veel wat, al wat wij deden is een neutrale blik werpen van ‘he, wat gebeurt er daar’ tot die ineens tegen ONS begon te roepen. Dan kijk je nog meer natuurlijk, temeer omdat hij niet bijster verstaanbaar was.

Nog altijd niks om je druk over te maken, tot die gast het nodig vindt om ook nog eens naar ons toe te komen en te roepen dat hij ons gaat overgieten met spiritus en in de fik steken. Ok, je weet dat de kans dat die effectief een wapen of iets dergelijks bijheeft eerder klein is, maar toch, dan begon mijn hart toch in mijn keel te bonken.

Raar hoe je brein dan begint te razen en focust op het beschermen van de personen die je graag ziet (Teerbeminde en de twee langpoters dus maar ook wel het nog niet geboren leven in mijn buik). Adrenaline komt vrij, wat doen, wat niet doen, hoe kijken, negeren die handel, negeren, wat als hij te dicht komt, wat ga ik doen,…

Uiteindelijk kwam hij tot op 2m en keerde zich dan om en verdween hij luid vloekend het park uit. Heb er toch even van moeten bekomen.