Rango

rango.jpgDe kleinste zaal van Kinepolis puilde uit van de jonge tieners, die dan de helft van de tijd nog op de verkeerde plaats zaten waardoor het de hele film onrustig bleef. Naast ons bijvoorbeeld zat een groepje van drie die 70% van de tijd zelfs niet aan het kijken waren maar de hele tijd spraken/riepen (en duidelijk niet over de film). In de helft zegt er dan plots eentje: “Ik versta die film helemaal niet”. Hoe zou het komen.

Rango is dan ook niet de typische goedlachse eenvoudige animatiefilm met makkelijke grapjes zoals Finding Nemo of zelfs Shrek dat wel is. Het was ontzettend mooi geanimeerd en zat vol grappen, maar het vergde toch net iets meer van de kijker.

Rango is een volbloed western. Maar dan met dieren in plaats van cowboys. Zoals de overmoedige hagedis Rango (Johnny Depp), burgemeester (Ned Beatty) en Deadwood-ster Timothy Olyphant als de mysterieuze Spirit of the West. En provol verwijzingen naar klassiekers uit het genre. Waardoor je als niet-western liefhebber als ik soms voelt dat er dingen aan je voorbijgaan maar niet altijd kan plaatsen wat precies.

Maar echt erg is dat niet, want ook zo laat Rango zich goed bekijken. Zoals een goede Western betaamt, is het een verhaal van goed en kwaad, van een keihard leven in een nietsontziend milieu, van een leven dat één lange struggle to survive is wat de held ook de kans geeft om te schitteren en volgelingen aan te trekken. Met de typische saloons, verdorde landschappen, sterke drank, love-interest, uitgeputte rijdieren, blinkende sporen en duels. En dat allemaal met een serieuze ‘twist’ die de film sprankelend en boeiend maakt.

Wie een intelligente, goed gemaakte animatiefilm wil zien, rept zich dus best naar de zalen voor Rango.