Wanhoop en hoop

Soms deelt het leven zo’n vuistslag uit dat alles gewoon even stilvalt. Dat je niks anders kan doen dan op jezelf terugplooien en proberen incasseren. Dankbaar zijn met elke steun uit verwachte of onverwachte hoek, elk lief woordje, elke bezorgde sms. Maar verwerken doe je het alleen. Al helpt het enorm, weten dat er mensen aan je denken, dat er mensen hetzelfde hebben meegemaakt en het ook hebben overleefd, dat ook dit zal overgaan, dat ik hier hopelijk ooit op ga kunnen terugkijken zonder de tranen te moeten verbijten. Want dat lijkt nu even de hoofdactiviteit, niet huilen in het openbaar.

Maar het komt wel goed. Het moet. What doesn’t kill you, makes you stronger. Wel, dan denk ik dat Teerbeminde en ikzelf verdomd sterke mensen aan het worden zijn. Want 2010 was me het jaartje wel. Het begon leuk en hoopvol, maar eens na de zomer zie ik toch vooral zorgen en stress. En toch heb ik hoop voor 2011. Ooit moet het keren. Ik had gehoopt dat dit nu zou zijn, maar helaas, het mocht niet zijn. Maar uitstel is hopelijk geen afstel.

En ondertussen blijft een mens doorgaan. Op het wek, met de verbouwing, bij de familie. We proberen. De ene dag lukt dat al beter dan de andere. En wanneer het niet lukt pakt een mens zijn geliefde al eens wat steviger vast. Of brengen de honden troost. Het is allemaal niet eerlijk, maar ja, wat doe je eraan.

2 gedachten over “Wanhoop en hoop

Reacties zijn gesloten.