The National @Olympia, Paris, 23/11/2010

The national1.jpgNa een verpletterend optreden op Pukkelpop ging ik meteen op zoek naar kaarten in AB voor The National in november, maar het concert bleek al maanden hopeloos uitverkocht. Gelukkig zijn de Fransen iets minder concerthysterisch en bleken er op dat moment nog kaarten voor Olympia in Parijs. Ok, het is een beetje zotjes, zo ver reizen voor een concert, maar langs de andere kant is Olympia de beste concertzaal die ik ken en The National op dit moment met verre voorsprong mijn favoriete groep. Daarnaast is Parijs ook niet de slechtste stad en zijn afstanden na roadtrippen in Canada en het zoete Amerikaanse Zuiden ook wel een stuk relatiever geworden; 3 uurtjes auto, dat moet je er voor over hebben. En zo kwam het dus dat we vorige week dinsdag tegen de middag vertrokken en enkele uurtjes later vlot parkeerden in de ondergrondse parking van Olympia.

We hadden nog enkele uurtjes over voor het concert, eerst rustig een Mocha Caramel in Starbucks en een beetje shoppen en dan snel iets eten. Wat een probleem bleek; elk zichzelf respecterend Parijs restaurant opent ten vroegste om 19u en 19u30 begon Phosporescent al, het voorprogramma. Hoe doen die Fransen dat? We vonden nog een vrij zielige Italiaan die wel op tijd open was, maar lekker was het niet. Enfin, ik stond op tijd in de concertzaal en daar was ik uiteindelijk voor gekomen, toch!

Phosporescent klonk rustig en Amerikaans. Ze zijn oorspronkelijk uit Athensm Georgia (REM, iemand) en dat klonk ook door in de muziek, zalige, rustige southern klanken. Cd’tje misschien eens beluisteren.

Iedereen in de uitverkochte zaal zat duidelijk op The National te wachten. Toen de groep wat op zich liet wachten, werd de massa onrustig, maar eindelijk waren ze daar. Matt Berninger zoals altijd zeer strak in het pak, de tweeling op gitaar (waarvan er eentje ziek geweest moet zijn maar dat was niet te merken) ook, de hippiedrummer met baard en zweetbandjes zag er even geschift uit als op Pukkelpop. De bebaarde violist van toen was er nu niet bij, blijkbaar vervangen door een extra toetsenman en wel net zoals van de zomer waren er ook twee blazers.

Begonnen werd meteen met een kippenvelmoment, Runaway, zachtjes gespeeld en kwetsbaar gezongen. De hele show werden de songs visueel ondersteund door een videoprojectie op de achtergrond. De groep begon straf en kon het niveau constant hoog houden met Anyone’s Ghost, Mistaken for strangers en dan direct bekendste single Bloodbuzz Ohio. Daarna een nummer dat ik niet echt kende, Baby we”ll be fine, gevolgd door twee van mijn favorieten uit Boxer, Slow Show en Squalor Victoria, waarin The National kan tonen dat ze niet enkel de beste zijn in de zachte luisterliedjes vol tristesse en weerhaakjes, geschikt voor druilerige herstavonden vol weltschmerz, maar ook kunnen rocken als een bende psychotische wolven op coke. Het mag gezegd.

De hoofdmoot van de nummers kwam uit High Violet en Boxer, zoals Afraid of Everyone, Appartment Story, Conversation 16 en Sorrow. Maar ook ouder werk, zoals duivelse rocker Abel (waarop de zaal duidelijk zat te wachten. Opmerkelijk trouwens hoe iedereen rondom mij de songs woord voor woord kon meezingen, zoals de recente hits als de oude nummers) en Daughter of the soho riots. Afgesloten werd met England (tot groot genoegen van de bende Engelse meisjes rondom mij) en publiekslieveling Fake Empire. Mooier dan dit wordt het niet.

The national2.jpg

Of toch? Want alhoewel de groep al anderhalf uur had gespeeld, kwamen we nog terug voor maar liefst 4 bisnummers, die door het publiek meteen met huid en haar naar binnen werden geschrokt en in het hart gesloten. Lucky You, Mr November en Terrible Love kregen we, waarna de groep NOG een keer terugkwam, maar deze keer allemaal helemaal vooraan op het podium, met nog 1 gitaar, de blazers en zonder versterking, voor een kippenvel-in-het-kwadraatmoment met een akoestisch versie van Vanderlyle Crybaby Geeks die volgens mij zelfs nu nog na een week in alle hoofden van de aanwezigen gebetonneerd zit.

Een topoptreden dus, zonder twijfel een van DE optredens van 2010. Enkele grote verschillen met hun passage op Pukkelpop waren merkbaar, zoals ook verwacht gedijt The National veel beter in een zaal en in het donker dan in de zon van de festivalwei op de middag. Alle groepsleden waren veel meer van zeggen en maakten er een spelletje van om elkaar constant te jennen. Volgens mijn gezelschap haalde dat de vaart soms wat uit het optreden, maar zelf ervoer ik dat eigenlijk niet echt zo, het maakte de vreemde, charismatische Berninger menselijker. Af en toe brullen zonder geluid te maken, als een getormenteerde wolf rondjes over het podium maken en vooral grote hoeveelheden wijn drinken, da’s de zanger van The National. Maar vanavond zag hij er merkbaar ontspannen uit en de hele groep had er enorm zin in. Bijna twee uur The National en nog blijf ik achter met een drang naar meer, Het was ook voor het eerst sinds mijn 18de ofzo dat ik me liet verleiden om een bandshirt te kopen en ik was duidelijk niet de enige. Geen enkele groep kan ik mijn ogen momenteek tippen aan The National, met hun enorm organische sound, veelzijdig en toch altijd zeer typisch tegelijkertijd, warm, ik kan er zowel gelukkig, vrolijk als triest van worden, afhankelijk van de stemming van het moment als ik luister.

Zalig ook het Parijse publiek, dat veel minder trekt en duwt en Olympia waar je met zijn afhellende vloer overal goed kan zien. Ok, de drie uur durende terugtocht waarbij de oprit naar de snelweg ook nog eens gesloten bleek en het constant regende was de hel, zeker omdat mijn wederhelft constant in slaap dreigde te vallen achter het stuur, maar we waren het eens, het was elke seconde waard.

2 gedachten over “The National @Olympia, Paris, 23/11/2010

Reacties zijn gesloten.