Een mens moet zich bezighouden…

… anders loert de verveling om de hoek en daar komt zelden iets goeds van.

En dus paste ik dinsdagavond op de twee windhonden van een vriendin. Mijn eigen honden logeren tegenwoordig 80% van de tijd bij mijn (schoon)ouders omdat Figo durft janken op het appartementje en ik de buren niet nodeloos wil tergen. Geen eigen honden dus, maar wel twee invallers, die ik eigenlijk nog maar twee keer heb gezien. De ene was geen probleem en legde zich braaf te slapen, maar nummer twee was vrij zenuwachtig en besloot toen ik stond af te wassen om op de tapis plein te kakken. In een huurappartement. Niet eens mijn eigen hond! Gelukkig klonk het erger dan het was en is er niks meer van te merken. Toch werd het nog een vermoeiende avond (hond nauwlettend in de gaten houden en de ganse tijd kalmeren…).

Woensdag de late shift en daarna om negen uur ’s avonds in de kou verder opruimen in ons huis. Omdat we te lui zijn de lichten in de gang te laten herstellen (scheelt iets met timermechanisme) half van de trap gevallen met mijn armen vol gerief, gelukkig maar één trede naar beneden en enkel geschrokken. Maar weer een lange avond. Tegenwoordig ben ik blij als mijn eten op is voor de Laatste Show begint…

Donderdag lekker vroeg (17u) gestopt op het werk, kwart na zes stond ik al thuis. En kwam ik tot de ontdekking dat ik de sleutel van het appartement ofwel kwijt ofwel vergeten was. In elk geval, ik raakte dankzij een buurman de gang in, maar verder ook niet. Tot overmaat van ramp belde mijn wederhelft even later dat hij weliswaar al een half uur geleden vertrokken was in Brussel op zijn werk, maar niet eens de ring al had bereikt. Een goed uur later kwam hij eindelijk thuis en kon hij mij verkleumd van voor de ingang schrapen.

Op zich geen grote ramp, ware het niet dat we drie kwartier later in Vooruit moesten staan voor theater (en ze verkopen de plaatsen van mensen die te laat zijn daar door aan anderen!). Mijn wederhelft wou niet vertrekken eer hij ons van warm eten had voorzien, gezondheid voor alles enzo. Het was dus al bijna tien voor acht eer we konden aanzetten (te voet) richting vooruit. Net op het laatste nippertje ploften we in de rode zeteltjes van de theaterzaal. Helaas was het stuk (Big Bang van Vivarium Studio) niet echt wat ik ervan had verwacht.

En zo zit ik vandaag dus met een serieus slaapgebrek op het werk, af te tellen naar een weekend dat minstens even druk belooft te zijn als de afgelopen week. Morgenvroeg de badkamer bestellen bij Desco, daarna de honden ophalen in Oostende, daarna naar het containerpark, daarna naar een keukenwinkel. Zondag eten bij de schoonouders, afspraak bij Ilwa om hun eerste voorstel voor de keuken te bespreken en ’s avonds ontspanning, Harry Potter!!! Tussendoor nog papierwerk doen. Strijken. Opruimen. Koken. De afwas van de afgelopen week. De honden compenseren voor hun gebrek aan aandacht. Nadenken over vloeren en schakelaars. Naar de werf gaan kijken. Inkopen doen.

Voor alle zekerheid een voorstel om vanavond naar de film te gaan maar afgeslagen, het is spijtig, maar ik zou toch maar in slaap vallen na twintig minuten…

Gisteren zijn ze trouwens aan de slag gegaan in ons huis. Eindelijk!!!! Na jaren van voorbereiding…