Open Monumentendag

OMD1_sm.jpgEen heel weekend lang was het een drukte van jewelste in het centrum van Gent. Dat kon ook niet missen; nu de zomer definitief gedaan is en iedereen weer terug van vakantie trekt het cultuurseizoen zich op gang. Zo kon je dit weekend niet enkel naar de Open Monumentendag, maar ook naar de Wachtnacht, Coyendans, Sportief Gent, de Dekenijfeesten van de Sint-Jacobsnieuwstraat, …

Zelf ben ik wel een fan van Open Monumentendag. Eens binnengluren achter intrigerende, monumentale of alledaagse gevels waar je anders gewoon voorbijloopt, het prikkelt mijn nieuwsgierigheid. Het aanbod in Gent was ook weer ruim de moeite: het Rabot, enkele kloosters, een molen en een watertoren, de Galveston, …

Toen ik na het ontbijt buiten keek, zag het eruit alsof het elk moment kon beginnen te regenen en dus zocht ik het niet te ver van huis. Ik trok naar de Voldersstraat, een straat die ik vroeger dagelijks doorliep aangezien ik er vlakbij woonde, maar die verder weinig betekenis had voor mij aangezien ik in Leuven heb gestudeerd en de Aula van de universiteit nooit van binnen had gezien.

Het interieur van de Aula kreeg ik echter ook vandaag niet te zien. Tijdens Monumentendag kon enkel het peristilium bezocht worden, waar in 1838/1839 een meridiaan werd aangelegd. Deze was erg belangrijk om overal in België dezelfde tijd te kunnen invoeren tijdens het begin van het stoomtreintijdperk. Ik pikte nog een stukje mee van een interessante lezing over dit feit en over de geschiedenis van dit Gentse universiteitsmonument.

Lang kon ik echter niet blijven luisteren want ondertussen startte enkele meters verder een rondleiding door een ander universiteitsgebouw. Het 17e-eeuws Jezuïetenklooster is nog maar net gerestaureerd (officieel geopend in juni dit jaar) en is de officieel zeer terechte laureaat van de Vlaamse Monumentenprijs.

Dit gebouw werd met enorm veel vakmanschap en visie gerestaureerd. Er werd een evenwicht gezocht tussen de vele aanpassingen, functies en gedaanten die het gebouw door de eeuwen heen heeft vervuld. Zo werd het gebouw niet ‘overgerestaureerd’ maar werd geopteerd om het prachtige pand een functioneel karakter mee te geven: het herbergt nu kantoorruimte en een bib van de rechtsfaculteit en wanneer je door de gangen loopt, ben je jaloers dat je er zelf niet kan werken of studeren.

Lees de rest van dit verhaal op Gentblogt.

Kings Of Leon @ Sportpaleis

Dinsdag wekte de radio me met heuglijk nieuws; Kings Of Leon hadden net een Europese tour aangekondigd en deze keer is dat mét een Belgische halte. Ik was meteen klaarwakker! De voorverkoop start vrijdag 10/09 om 9u maar via de fanclub zouden er reeds vanaf deze ochtend tickets te krijgen zijn.

Om stipt 9u zat ik dus klaar achter de pc, samen met horden andere Belgen, Britten, Oostenrijkers en Duitsers. Maar de link naar Teleticketservice werkte maar niet. Honderd keer ofzo heb ik geprobeerd, urenlang. Op het net klaagden nog een pak mensen over problemen en toch waren er ook (vooral Hollanders!) die er wél in slaagden een ticket te bestellen voor het concert in het Sportpaleis. Ondertussen was het al 13u en besloot ik een mailtje te sturen naar de klantendienst van TTS om te vragen wat er scheelde; foute link, te beperkt aantal fantickets, overbevraagde server,…? Ik had het niet verwacht, maar vrij snel kreeg ik antwoord met een andere link en die werkte van de eerste keer. Op enkele minuten tijd had ik mijn tickets, registeren als nieuwe klant incusief. En sindsdien zit ik hier met a huge smile op mijn werk…

Het wordt een ge-wel-dig najaar, dat kan ik u wel vertellen. Met kaartjes voor Greg Dulli, The National en nu dus ook Kings Of Leon in mijn bezit. Véél om naar uit te kijken, de dagen af te tellen en van te dagdromen dus.

Vizit Elsene

Vorige week telde zes werkdagen in plaats van vijf, zij het wel dat nummer zes van het aangenamere soort was; de jaarlijkse zomeruitstap met het team en de vrijwilligers. Dit jaar was er een rondleiding van Vizit gepland door Elsene met aandacht voor Art Nouveau en lekker eten.
elsene3.jpg

Eerst echter de nodige obstakels overwinnen… We slaagden erin om een vrijwilliger compleet kwijt te spelen. Omdat hij een beetje opzag tegen de tram naar Elsene te nemen, had een collega beloofd met de auto langs het station van Brussel Zuid te rijden en hem daar op te pikken. Toen we daar echter met vier man klaar stonden, bleek de vrijwilliger in kwestie ons niet te kunnen vinden. Een kwartier wachten, veel gsm-verkeer, rondgeloop en instructies mochten niet baten, hij vond ons niet. Ondertussen waren we bijna zelf te laat, dus kreeg de mens de instructie een taxi te nemen naar een bepaald adres en zouden we elkaar daar treffen. Helaas moet die taxi onze arme vrijwilliger ergens compleet anders hebben afgezet en is hij toen de moed verloren en weer naar Limburg gespoord… Een andere vrijwilliger was het domweg vergeten en een derde had zich van uur vergist maar kwam met een klein uurtje vertraging toch nog aan. Wat op zich geen ramp was want ook de gids was een dik half uur te laat op de afspraak…

Met vertraging begonnen we dus met een iets kleinere groep dan voorzien aan onze wandeling, die superinteressant was. De gids van Vizit was vlot, grappig en entertainend en wist duidelijk waarover ze het had. We verkenden de wijk en spitsten ons vooral toe op enkele prachtige Art Nouveauhuizen van Hankar en Horta. Eerst even stoppen bij een Italiaanse traiteur voor een voorgerechtje. Het spijtige was dat er gehakt in de rijstbal zat, waar de meerderheid van de groep uit veggies bestond, maar kom, meer dus voor de rest.

De lunch en de overige hapjes waren gelukkig wel volledig veggie. We kregen een overheerlijke Ceasar Salad in Les Salades De Gaspard (al was de Caesar dressing toch net iets minder lekker dan in de VS), de lekkerste macarons die ik ooit heb gegeten bij Debailleul, gevestigd in een prachtig oud pand en fijne pralines in een authentiek snoepwinkeltje dat minstens 100 jaar oud leek.

elsene1.jpg

Na een wandeling van drie uur trokken we nog naar het Terkamerenbos, naar Chalet Robinson, een houten chalet op een kunstmatig eiland in een verbazingwekkend groen stukje Brussel. Goedkoop is het er niet; je kan enkel geld uitgeven op dat eiland (om een roeibootje te huren, om naar het toilet te gaan, om iets te drinken) maar moet ook €1 betalen voor het overzetbootje naar de Chalet.

Ondertussen waren we zo moe dat de bootjes weinig succes hadden, maar de uitgebreide drankenkaart des te meer. De prijzen waren niet mals, maar er stond wel veel lekkers op de kaart; exotische verse sapjes, veel soorten koffie, zelfs café frappé tot mijn grote vreugde, warme chocolademelk mét stukjes chocola, ijsjes, cocktails,…

Het werd een lange dag, het was al bijna 21u eer ik eindelijk weer thuis was, maar ik ben wel onder de indruk van de wandelingen van Vizit en van Elsene. Ik zag ontzettend veel leuke, kleine winkeltjes, restaurantjes, caféetjes, pleintjes, supermooie architectuur en door gans de wijk hing gewoon een heel ontspannen sfeer. Een stukje Brussel dat mij onbekend was, maar zeker heeft kunnen bekoren. Ik vermoed dat ik nog wel eens zal terugkeren om de winkeltjes verder te ontdekken en het Horta Museum eens te bezoeken. Of het Musée D’art Fantastique!

elsene2.jpg

Schattig

20050402_0001aangepast.jpgVan’t weekend leuke kleedjes, een jas en een rokje gekocht, maar daarover later meer want ik heb het nog niet over mijn jachttrofee van vorig weekend gehad. Deze superleuke platte grijze daim botjes.

Ik had ze een week of drie geleden zien opduiken in een van mijn favoriete schoenenwinkels. Langs een kant nog veel te vroeg om al aan de winter te denken, langs de andere kant heb ik geleerd snel te zijn. Met een courante schoenmaat als de mijne heb ik het al iets te vaak meegemaakt dat van de drie paar schoenen die ik leuk vond, er geen enkel nog in mijn maat was. Ook nu had ik chance, de verkoper is speciaal met zijn brommer even door Gent gesjeesd om in hun vestiging aan de andere kant van de stad het laatste paar in de maat en kleur van mijn keuze te gaan halen.

Ik zie enorm op tegen de kou en het donker van de winter, maar leuke kleren en schoenen laten me er dan toch een heel klein beetje naar uitkijken ook.

The Killer Inside Me

killerinsideme1.jpgEen intrigerende trailer toen we naar Inception gingen kijken (denk aan een desolaat Texaans landschap en een vreemde sheriff), een erg lovende review in de pers en de naam Michael Winterbottom, meer heb ik niet nodig om op een zaterdagavond in de zetels van Studio Skoop te landen voor The Killer Inside Me. Even had ik getwijfeld, want de kritieken spreken over zware, zeer sadistische en moeilijk te verteren geweldscènes en eerlijk gezegd weet ik niet of ik daar wel zo goed tegen kan. Maar de zin in goeie cinema overwint uiteindelijk die twijfel.

De film is gebaseerd op een mij onbekend en onverfilmbaar verklaard cultboek van Jim Thompson. Het verhaal speelt zich af in een onooglijk Texaans stadje in de jaren ’50. Lou Ford (Casey Affleck) is de door iedereen graag geziene jonge sheriff, altijd beleefd, altijd vriendelijk en behulpzaam. Zoals dat hoort voor een goede zuidelijke jongen in die tijd. Maar onder die degelijke buitenkant blijkt een behoorlijk verziekte binnenkant schuil te gaan.
De film laat in het midden wat de uitbarsting van waanzin en geweld uitlokt, maar op een middag gebeurt het, tijdens een routineklus verliest Ford alle zelfbeheersing en de gebeurtenissen van die middag zetten als een satanische dominosteen een spiraal van extreem geweld in gang.

De waarschuwingen in de pers voor het geweld zijn terecht. Bij de eerste scène, amper enkele minuten in de film, keert mijn mag zich compleet om. Ik overweeg zelfs heel even de zaal te verlaten maar besluit dan toch maar om het uit te zitten. Gelukkig maar. Want als je erin slaagt verder te kijken dan de misselijkmakende scènes, zie je een straffe film.

De film is onzettend mooi gemaakt, het beeld van de jaren ’50 klopt vanaf de coole begintitels tot de laatste scène, de hele film ademt die sfeer uit, ook door de goed gebruikte muziek. Daarnaast zijn er de sterke acteerprestaties, van Affleck (die blikken!), maar ook van Kate Hudson en Jessica Alba. Bovendien is het een intrigerend verhaal. Want alhoewel de film nu en dan wel aanzetten tot een verklaring geeft wat betreft het waarom, blijf ik met veel vragen zitten, zoals waarom Ford net nu doorflipt of zou hij in het verleden ook al dergelijk geweld hebben gebruikt, om maar iets te noemen.

Ik ben een fan van Winterbottom en dit is zeker een van de betere films die er op dit moment in de zalen te zien zijn. Gruwelijk, maar spannend en fascinerend. Toch blijf ik er een ongemakkelijk gevoel aan overhouden en op dit moment ben ik er nog niet achter waaraan dat zou kunnen liggen. Misschien toch door die paar scènes of door het verontrustende verhaal? Maar laat dat u zeker niet tegenhouden om zelf een kijkje te gaan nemen.

killerinsideme2.jpg

The National, een nieuwe verslaving

The National bestaat al meer dan 10 jaar, maar ik ontdekte de groep pas dit jaar, met de single Bloodbuzz Ohio. Die ontdekking was wel liefde op het eerste gezicht. De meeslepende melodie, de hypnotiserende piano, de opvallende stem die zich eens gehoord voor eeuwig en altijd in je gehoor nestelt. De prachtige zwart-wit clip op Youtube versterkte het hele gevoel nog, ik was verkocht.

Toen The National naar Pukkelpop kwam, was dat dan ook dé reden bij uitstek om te gaan. En hoe hun optreden daar me in hogere sferen bracht, kon je hier al lezen.

Ondertussen luisterde ik eigenlijk enkel nog naar High Violet, tot ik na Pukkelpop ook aan voorganger The Boxer begon. cd’s die in geen enkele platencollectie zouden mogen ontbreken. Zacht en stekelig tegelijk, intelligente teksten, prachtige muziek, ik kom hier gewoon woorden tekort.

Na Pukkelpop ontdekte ik dat ze nog eens terugkomen naar België voor een zaaloptreden. Maar dat dit optreden helaas ook op een halve dag uitverkocht was geraakt ergens in mei. Ik was dus hopeloos te laat. Maar soms is dat gewoon niet goed genoeg. Wanneer muziek mijn ziel raakt zoals nu het geval is, dan MOET ik gewoon dat zaaloptreden zien. MOET. Ik heb muziek even hard nodig als lucht, water en liefde. Het is even belangrijk. En dus trek ik eind november midden in de week naar Parijs, naar L’Olympia, waar ik als verjaardagscadeau van mijn geweldige wederhelft al naar Kings of Leon mocht. Ik tel de dagen…

Ondertussen staat The National nog altijd op repeat op mijn iPhone. Samen met The Suburbs van Arcade Fire, een groep die qua verslavingsfactor ook vrij hoog scoort. Zij hebben al toerdata bekend gemaakt in de ons omringende landen, wanneer zouden ze eens een concert in België aankondigen?