Brandon Flowers @ AB 29/09/2001

Het had me wat moeite gekost om nog aan een ticket te raken en eigenlijk was ik misschien nog iets te ziek om te werken, laat staan naar een optreden te gaan, maar ik had dat ticket en ik ging naar Brandon Flowers en niemand die me kon tegenhouden. Flamingo mag dan niet de cd van het jaar zijn en is waarschijnlijk niet half zo goed als de platen van Flowers zijn groep The Killers, maar de kans om iemand van zijn kaliber in een zaal als AB te zien, liet ik niet aan mij voorbijgaan.

Over voorprogramma Arquettes heb ik weinig te zeggen, het klonk niet slecht uit de verte maar boeien konden ze niet en voor hun bindteksten mogen ze toch nog eerst enkele jaren oefenen eer ze nog eens plannen op dit podium te spelen. Maar het was ook niet geweldig slecht en da’s al iets. Ik had waarschijnlijk aan de bar blijven staan moest de zaal al niet redelijk vol hebben gestaan en ik nog een aanvaardbaar plekje wou veroveren.

Om iets na negen kreeg het publiek dan waarvoor het gekomen was en verscheen Flowers met twee zangeressen en een groepje muzikanten op het podium. Hij zag er trouwens geweldig goed uit, zoals gewoonlijk een strakke broek en daarop een felrood hemd.

Opener was On the Floor, een gospel-geïnspireerde song die hier een fris countryjasje kreeg. Niet het meest geweldige nummer, maar het werd bezield neergezet en als er iets is dat Flowers kan, is het zijn nummers bezield neerzetten. Door enige single Crossfire als tweede in de set te zetten, had hij de zaal meteen op zijn hand, als dat niet al van bij de eerste noot het geval geweest zou zijn. We kregen een energieke, frisse Flowers te zien die enorm veel plezier had in zijn optreden, geen seconde stil kon blijven staan en ons vergastte een hele uitleg over Crossfire, met grootste toevoegingen als dat Brussel en Las Vegas vanavond een waren en ‘Will you catch me if I fall’. Bij enig ander zou het pathetisch en erover zijn, bij Flowers werkt het.

Zoals ik al zei zat de sfeer er trouwens meteen in. Ik zag een zeer gevarieerd publiek, gaande van barbie-achtige meisjes over stoere twintigers, kalende heerschappen in een Killers t-shirt en zelfs enkele overenthousiaste meisjes-van-vijfenveertig die zich naar voor dramden al zou George Clooney himself vanavond optreden.

Net zoals Crossfire werd ook Magdalena voorzien van een hele parler, maar daar stopte de spraakzaamheid van de Killers frontman helaas en moesten we het de rest van de set gewoon doen met zijn nummers. En zijn vele handgebaren, heen-en-weer geloop, op de versterkers gekruip natuurlijk ook. Wie zou er dat kunnen vergeten.

Crossfire en Magdalena zijn van de betere nummers van de plaat, maar de vaart bleef in het optreden zitten met de cover Bette Davis Eyes en daarna het pareltje Jilted Lovers & Broken Hearts.

Ook mooi vond ik persoonlijk Hard enough, op de plaat een duet en live heel mooi aangevuld door de twee backingzangeressen die trouwens doorheen het hele optreden een mooie prestatie neerzetten; niet te dominant maar ondersteunend en gewoon mooi. Daarna kreeg het publiek eindelijk ook waar we toch allemaal stiekem op hadden zitten hopen, een Killers nummer, in de vorm van Losing Touch, in een beetje een lightversie, die ergens ook beklemtoonde dat The Killers live weliswaar Flowers als grootste blikvanger hebben, maar toch ook aanzienlijk meer (en beter) zijn. Maar we zeuren niet. Zoals ik al zei zal niet iedereen fan zijn van Brandon Flowers, maar als je zoals ik tot zijn fans hoort dan ben je gewoon blij om hem in een kleine zaal aan het werk te kunnen zien en is het gewoon genieten van de eerste tot de laatste noot, ook al zijn de muzikanten aan de tamme kant en zijn het geen nummers die over tien jaar nog bijzonder veel gedraaid zullen worden, misschien zelfs niet op de eigen iPod. Een mens is gewoon blij dat hij even in de zon kan staan van zo’n begenadigd performer.

Mooie momenten waren trouwens ook Only the young, theatraliteit ten top, maar zoals ik al zei, van het uitstekend werkende soort en Playing with fire, een waardige afluiter.

Gelukkig waren er nog de bissen. Toen Flowers enkel met de gitarist uit de coulissen kwam hoopte ik op The clock is ticking, een zalig ultra-amerikaans countryriedeltje met een heel trieste tekst (over zijn eigen ouders?). We moesten het echter stellen met één bisnummer, maar dan wel weer eentje van The Killers, When you were young. Schoon, heel schoon en puur genieten, maar toch bleef ik achter met een honger naar meer. Nochtans had Flowers bijna zijn hele soloplaat gespeeld en was het een goed optreden. Honger naar een echt optreden van The Killers dan?