Cocumont

Een last-minute beslissing om met de schoonouders mee naar Frankrijk op reis te gaan, bleek een goede beslissing. Het was even veel stress om nog verlof te krijgen en heel wat geregel vooraf, maar eens ginder viel dat allemaal snel van me af en was het relaxen en genieten. Eerst ginder raken, natuurlijk. Beetje pech met de heenrit, we waren nog geen kwartier onderweg of konden al een halfuur stapvoets aanschuiven aan een dubbel accident in Deinze (wegenwerken). In Lille van hetzelfde, maar het ergst was de périphérique van Parijs, waarlangs onze gps ons had gestuurd. Daar begonnen net die dag ook al wegenwerken waardoor de ring volledig, maar dan ook echt volledig dicht zat. Meer dan een uur aanschuiven. In plaats van om 17u30 kwamen we dus pas na 20u aan, gelukkig dat de schoonouders hadden gewacht met de bbq aan te steken!

De gîte in het onooglijke dorpje Cocumont (regio Lot-et-Garonne, Aquitaine) was gewoon de max. Een pas gerennoveerde schuur, bovenop een heuvel op een gigantisch priovédomein, met uitzicht op bossen en weides. Aan het eind van een doodlopend straatje woonden de eigenaars, maar die kon je vanuit de gite niet zien. De schuur was onvoorstelbaar koel binnen en er was een leuk zwembadje. Echt heel comfortabel.

cocomont1

Vrijdag werd dus een rustdag, veel gelezen en ’s avonds iets gaan eten op een terrasje in Marmande, stad van de tomaat.

Zaterdag trokken we naar de markt van Bazas, een dorpje dat een scheet groot is maar gezegend is met een heuse kathedraal en dus een markt.
cocomont5

Na een wandeling en een lekker slaatje (Comtékaas,  annanasconfijt, noten en rozijnen, lekker!) trokken we naar het ‘lustslot’ Cazeneuve. De jonge gids was nogal ongeïnspireerd, maar met de Nederlandse vertaling op een papiertje trok ik mijn plan. Leuk kasteel met antieke meubelen, nog bewoond door koningen en al eeuwen in handen van dezelfde familie. Mooi, maar zoals gezegd was de rondleiding wat teleurstellend, had graag langer kunnen rondkijken, op dat vlak is een audiogids toch handiger.
cocomont4

Zondag reden we naar Saint-Emilion, een bijzonder pittoresk stadje, Unesco werelderfgoed. Omringd door de wijngaarden en de wereldberoemde chateaus ligt een schattig stadje op een heuvel. Gele huisjes, stijle straatjes en een goed uitgebouwde toeristische dienst, die ons een rondleiding van een uurtje verkocht langs 4 monumenten. We zagen de grot van de heilige Emilion, waarvan niet zeker is dat hij ooit heeft geleefd, maar goed, de catacomben, een kapel waar de bedevaarders op weg naar Santiago de Compostella graag halthouden en de grootste ‘monolithische kerk’ (uitgehouwen in de rots) van Europa. Vooral die laatste was indrukwekkend, heel indrukwekkend. Een megaruimte in de rotsen, eeuwenoud. Koel ook, in de hitte.
cocomont3

cocomont2
^

Op een supergezellig pleintje at ik een ‘galette’ (zo’n bretoense, zoute pannenkoek) en een verkoelende ijskoffie als dessertje. Daarna volgden we de schoonmoeder op een stadswandeling, en liepen redelijk verloren, waardoor we wel aan de wijngaard van een beroemd chateau uitkwamen (maar ben al vergeten hetwelk). We beklommen voor €1,25 de trapjes van de Tour du Roy, wat een geweldig uitzicht geeft over het stadje en de omringende wijngaarden. En natuurlijk kochten we verse macarons, Mmmmmmmmmm!!!

Maandag trokken we voor een half dagje naar Bordeaux, 80km verder. In Cocumont was het meer dan 30° en ik had dus mijn lichtste zomerjurkje aan, maar in Bordeaux was er enkel bewolking en een strakke wind, waardoor ik het dus de ganse namiddag koud heb gehad. En we vooral in de kleine straatjes rondstruinden. Zonder echt een doel te hebben. Ik heb dus enkel een indruk van Bordeaux, namelijk dat het een levendige, leuke stad is, met ontzettend veel te zien en te doen. Maar ik heb er zelf vrij weinig van gezien. Maar da’s geen ramp, het was tenslotte een relaxvakantie.

Dinsdag werd de hoogdag van de reis. Om half acht ging de wekker al en drie kwartier later zaten we in de auto. Een goed uur rijden over onmogelijke Franse kamikaze baantjes van boerendorp naar boerendorp (oh gps, waarom stuur je ons niet langs de snelweg) bracht ons naar La Chevauchee in Clairac, waar we een dagtocht te paard hadden gereserveerd.
De eigenaars van de manège bleken supersympathiek en met een hart voor hun dieren. De paarden stonden niet opgezadeld klaar zoals op sommige plaatsen, neen, ze wezen ons een paard aan en mochten dan zelf aan de slag met poetsgerief, zadels en kopstel. Een uurtje later waren wij een een groepje tieners klaar, en vertrokken we voor een intensieve, maar mooie tocht. Niet voor de beginners hadden ze aan de telefoon gezegd, en dat was niet gelogen. Stijle klimmen langs bospadjes die al maanden niet meer gebruikt waren en waar de kopman eerst de ergste doornen afknipte, zalig lange stukken gallop door de velden, afdalingen naar de rivier, leuke stukken draf, doorheen oude, pittoreske stadjes, bossen, velden,…
Na drie uur rijden stopten we in Castelmoron-sur-Lot voor een picnic aan de oevers van de Lot. De tieners hadden hun badpakken bij, en terwijl zij afkoeling zochten in het water trakteerden de uitbaters van de manège ons op een terrasje op een koffietje. Zalig.
Na een lange middagpauze zadelden we de paardjes weer op. Ik had een prachtpaard, een bruine ruin, niet te groot en niet te klein, temperamentvol, vinnig en toch braaf. Perfect. Al een beetje verbrand vatten we de terugtocht aan, weer drie uur in het zadel. Iets meer langs asfaltwegen, maar nog altijd een mooie tocht. In een veld lieten we ons natspuiten door de automatische sproeiers zoals er in Frankrijk zoveel zijn. Zowel ruiters als paarden vonden dat geweldig. Helemaal geradbraakt kwamen we om 19u terug aan in Clairac.

Nog een laatste bbq die avond, want ons weekje zat er alweer op. Woensdag, 7/7 en dus onze derde huwelijksverjaardag, vatten we de terugtocht aan. Die ging gelukkig een pak vlotter, enkel in Parijs een half uurtje aanschuiven. Mijn iPhone was plat, en dus luisterden we noodgedwongen naar de Franse radio, een belevenis op zich! Eens thuis pakte ik de koelzak uit en er bleek een passagier meegekomen te zijn, een gigantische zwarte kever, brrrr. We sloten de avond uitgeput maar tevreden af in een gezellig Thais restaurantje.

2 gedachten over “Cocumont

  1. De gîte hebben ze gewoon via het internet gevonden (type (‘Chantegri briolet cocumont’ maar eens in google, maar was wel de mooiste die ze al hebben gehad 🙂

    Like

Reacties zijn gesloten.