Roadtrip Deep South: Memphis

In onze bed and breakfast komen we nooit personeel of uitbaters tegen, enkel de housekeeping. We maken een praatje met een van die meisjes en komen zo te weten dat de Inn at Hun Phelan 177 jaar oud is, dat er 4 presidenten hebben gelogeerd, dat het een tijdje een museum is geweest en dat het huis is opgetrokken door slaven. Een slaaf zou een schat hebben begraven en ze kuist niet graag de kamer waar die slaaf gestorven is… Een hotelgast heeft ooit een echt spook gezien, het spook van Beale Street, een klein meisje dat daar ooit is gestorven. Een spookhuis dus. ’t Is in elk geval iets speciaals, zelf voelden we er ons wel ok, maar achteraf las ik recensies van mensen die zich echt onveilig voelden omdat er meestal geen personeel aanwezig is en het hek en de voordeur ongesloten waren…

We trekken naar The Peabody, een hotel waar elke dag om 11u de eenden, die op het dakterras wonen, via de lift naar beneden komen en over een rode loper de fontein in de lobby in hollen. Ze blijven daar dan ronddobberen tot wanneer ze om 17u samen met hun verzorger weer naar hun hokken op het dak gaan. Een grote bezienswaardigheid, als we om 10u50 komen is er al bijna nergens nog een plekje om te kijken. Het is een mooi hotel en de eendjes zijn leuk, maar op 4 seconden is de show al over en zitten de beestjes in het water vieze dingen te doen (een mannetje en een troep vrouwtjes).
memphis5

Het is weer ontzettend heet vandaag en in Memphis is er enkel beton, nergens een boom met een bankje onder om even te bekomen. We besluiten naar een veggie restaurant te gaan en de tram te nemen. Die tramlijn gaat echter niet ver genoeg en we moeten nog een hele eind te voet. De buurt is compleet verlaten en zeer groezelig, eens we het station gepasseerd zijn is er enkel nog braakliggende grond en hier en daar een bedrijf.  Hier en daar loopt een zwerver die om geld bedelt. We hebben gelezen dat Memphis best wel slechte buurten heeft en kunnen zelf het gevaar niet inschatten; ziet deze buurt er enkel guur uit of is het echt geen goed idee nog veel verder te gaan. Wanneer we onder het spoor moeten en zelfs het voetpad eindigt, geven we het op en keren we terug naar de bewoonde wereld, moe, verbrand en hongerig. We lopen een restaurantje binnen, maar die hebben niets vegetarisch. De dienster verwijst ons naar de buren, en daar in de tapasbar is er wel een veggie aanbod. Het is een gezellige plek, vol met kunst van plaatselijke artiesten, alles is te koop. Moesten we meer plek hebben in onze koffers…
memphis6

Memphis is groter en stedelijker dan Nashville en er is ontzettend veel te zien. Graceland, de Sun Studio, verschillende interessante musea, de stad zelf natuurlijk. De zon verdampt langzaam mijn brein en ik moet de knoop doorhakken, mijn wederhelft is ondertussen zo vermoeid van de reis dat die niet meer kan kiezen. Dus wordt het het Civil Rights Museum, gedeeltelijk omdat we daar toevallig vlakbij zijn. Het blijkt een uitstekende keuze, het is een van de betere musea die ik al heb bezocht. Het museum is gehuisvest in het motel waar Martin Luther King is vermoord. De buitenkant is volledig bewaard zoals toen, compleet met oude auto’s aan de voordeur, maar achter de muren bevindt zich een superboeiend, modern museum. Met een audiotoer leren we over de geschiedenis van de slavernij en het lot van de zwarten in de VS. Vooraf krijg je een film te zien over de moord op King, en die gaf me echt kippenvel. Ontzettend indrukwekkend. Aan de overkant van de straat gaat het museum verder in het gebouw vanwaar werd geschoten, en gaat men verder in op het moordonderzoek. Dit deel is iets oubolliger en minder boeiend, maar we zijn nog steeds onder de indruk.
memphis7

We slenteren nog wat rond, langs Front Street naar de Mississippi, op zoek naar een plekje om wat uit te rusten. Er is echter maar een stukje groen aan de rivier en daar slapen de daklozen, dus echt relax zitten is het daar niet. Ik werd langzaam gek van de hitte dus doken we een Starbucks binnen voor een dosis airco en frappucino.

’s Avonds at ik eerst een pizza voor $5 bij de lokale ‘authentieke’ Italiaan die mij toch zeer Amerikaans smaakte. We duiken Beale Street in. Stel u de Gentse Feesten voor, maar dan 365 dagen per jaar. De straat is door de politie afgezet en verkeersvrij ’s nachts en er lopen horden volk van de ene kroeg naar de andere, gigantische plastic bekers bier in de hand. Hier en daar is er live muziek. Toevallig is er hier vanavond ook een motortreffen, want de ganse straat en alle zijstraten staan compleet vol met zware motorfietsen, honderden gewoon, een indrukwekkend zicht. In een Ierse pub is er een relatief rustig plekje op het terras. De pub staat erom bekend dat er levende geiten rondlopen, maar blijkbaar zijn die beestjes al gaan slapen nu. Wanneer we alcohol bestellen, moeten we eerst een identiteitskaart tonen, da’s ook al 15 jaar niet meer gebeurd 🙂

Omdat onze Inn ook op Beale Street ligt en het nog niet zo laat is, besluiten we tegen alle adviezen in geen taxi te nemen maar te voet te gaan. Het is echt niet ver, maar het laatste stuk gaat langs de oprit van de snelweg en een sociaal appartementsgebouw. De straat is echter rustig en we bereiken zonder een levende ziel te zien onze kamer. Ik heb voor het eerst het gevoel dat we te weinig tijd hebben, dat ik dingen aan het missen ben, dat ik deze stad maar niet kan doorgronden…