Roadtrip Deep South: Nashville

Na een ontbijt op plastic bordjes en bekertjes en ons ingesmeerd te hebben met een flinke hoeveelheid zonnecrème vertrekken we te voet naar downtown Nasheville, zo’n half uurtje stappen. Onderweg blijkt eens te meer hoe Amerikaanse steden gebouwd zijn op de maat van auto’s. Je ziet echt nergens voetgangers, de straten zijn immens, er is overal druk verkeer, de snelweg mondt uit in het hart van de stad, overal is er parking,… Maar om te stappen is het heel wat minder aangenaam; geen bomen, geen schaduw, soms weinig te zien. 
Als we dichter bij het centrum komen, wordt het toch nog interessant, zo lopen we langs het Union Station Hotel, een pracht van een oud stationsgebouw dat nu gebruikt wordt als hotel aangezien de trein helemaal niet meer het prestige heeft van vroeger.
Nashville station

We weten niet goed wat er te zien is, maar in het Visitors Centrum krijgen we een hele uitleg van een vriendelijke opa, een die bij ons al 10 jaar op pensioen zou zijn. De Country Hall of Fame blijkt 18 dollar te kosten, en dat vind ik toch iets teveel, ik hou niet eens van country. We dwalen wat door de binnenstad, maar er blijkt eigenlijk weinig te zien te zijn. Van zodra je de grote straten verlaat, kom je in verloederde stukken. Daarom niet onveilig, maar gewoon lelijk, niet ontwikkeld; parkeerterreinen, bouwwerven. Zelfs aan de waterkant is er minder dan niets te beleven. Bovendien is het bloedheet. Gelukkig ziet de buschauffeur van de gratis pendelbusjes ons verweesd staan kijken en ze roept ons de bus op. Zoals bijna altijd hier in de States volgt er meteen een hele babbel, waar we vandaan zijn, waar we na Nashville nog naartoe gaan,… De vriendelijke dame zet ons af aan de Bicentennial Mall, een relatief nieuw park vol monumenten, gewijd aan de rivieren in Tennessee, maar ook aan de tweede wereldoorlog,… Op zich geen hotspot, maar er is tenminste schaduw, en in de gezellige Farmers Market erlangs vinden we goedkoop en vrij lekker Jamaicaans eten.

Aan de overkant vinden we een heuvel met daarop het Capitol van Tennessee. Na via een metaal detector en een strenge soldaat gepasseerd te hebben, mogen we het gebouw gratis bezoeken. Het gebouw blijkt nog zeer erg in gebruik te zijn, we worden aangesproken door de een of andere politicus en een half uur later start er een zitting in de kamer. Het gebouw zoemt van de activiteit. Het valt ons op hoe bereikbaar het allemaal is, je kan gewoon rustig overal binnenwandelen en ter plekke bij de secretaresse een afspraak maken voor een onderhoud met de gouverneur. Het is een klein, maar mooi gebouw, vol schilderijen (veelal portretten), antiek en een prachtige bibliotheek met oude draaitrap.

We wandelen weer naar het centrum en bekomen even in de airco van de Starbucks met een frappucino. Wat nu gedaan met de rest van de dag? Het Ryman Auditorium zag er mooi uit, we liepen even rond in de inkom, maar om nu 13 dollar neer te tellen om de zaal langs de binnenkant te mogen zien? Naar de bars dan maar, waar er gezien het vroege uur nog weinig te beleven valt. We struinen door enkele superkitcherige cowboybootswinkels (een paar kopen, een paar gratis, reken op zo’n 350 dollar per paar) en kijken onze ogen uit. Sommige dingen zijn eigenlijk best wel mooi, in hun context. Zoals een knalpaars westernzadel, blijkbaar van de een of andere countryster. We bezoeken een gratis museum achteraan een van de winkels gewijd aan een beroemde violist die mij geheel onbekend is. Op Lower Broadway is er wel al livemuziek in elke kroeg, maar ondertussen ben ik zo uitgeput en ook wel verbrand door de zon dat ik te verdwaasd ben om binnen te stappen en daar iets fris te drinken, ik sjok verder richting hotel. Achteraf dik spijt van natuurlijk, maar de vermoeidheid na een week rondreizen begon zijn tol te eisen en de energie was er gewoon niet meer.
Nashville

Een dik half uur terug in die brandende zon zien we niet zitten en dus wachten we temidden van een bende middelbareschoolkinderen en één zwarte student op de bus. Blijkbaar neemt niemand anders ooit de bus dan kinderen onder de 16 en armere mensen. Na 20’ verder verbanden is er eindelijk een bus. De zwarte student blijkt geen flauw idee te hebben waar Belgium is, maar het daagt hem wel dat het waarschijnlijk niet in de VS is, ergens aan de andere kant van de oceaan. Hij studeert psychologie in Memphis en zegt dat Memphis veel leuker is dan het saaie, blanke, cowboy-minded Nashville. Ik ben benieuwd.

’s Avonds maken we nog een wandeling in onze universiteitsbuurt, maar het enige terrasje zit vol en de winkels zijn al gesloten. We zijn te moe om weer naar het centrum te rijden en daar iets van de livemuziek mee te pikken.

Na de prachtige, bewaarde oude centra van Savannah en Charleston is Nashville een heel andere wereld. Een typisch Amerikaanse stad; rondom de stad zie je overal groen, maar in het centrum overheerst beton. Nieuwbouw, hoogbouw, bouwwerven en shaggy bars. Elke vorm van stadsplanning, van visie lijkt te ontbreken, er zijn bijna geen pleintjes, geen schaduw, geen bankjes. Het is geen stad op mensenmaat, het is er niet gezellig. Ik vermoed dat de country-fan hier wel zijn hart kan ophalen en dat er eens het donker is ook wel amusement zal zijn in veel vormen en soorten, doordrenkt van Budweiser en andere alcohol. Maar puur qua stad is er weinig dat uitnodigt om te blijven hangen. Er was een leuk stadsmuseum, maar dat bleek net vandaag gesloten.

Dit klinkt misschien wel negatiever dan de bedoeling is. Je kan the South volgens mij niet bezoeken zonder Nashville te zien. De stad heeft een apart gevoel en ademt muziek uit door elke porie. De bars zien er echt wel cool uit en het is allemaal amerikaanser dan amerikaans. Bovendien is dit mijn persoonlijke Kings Of Leon bedevaardsoord 😉 En misschien hadden we toch iets van de muziekdingen moeten bezoeken. Maar het is wel een cultuurshock met de eerste week van onze reis. In Nashville staat het vol met borden die wijzen op geschiedenis, op welk prachtig gebouw of monument op die plek ooit stond, maar in 99% van de gevallen is er ondertussen niets meer van dat verleden te zien, het is niet bewaard gebleven. Het beste voorbeeld was ons hotel, dat beneden vol foto’s hing van de prachtige school die hier ooit stond en waar ze dus later een nieuwbouw ketenhotel hebben neergepoot.

Een gedachte over “Roadtrip Deep South: Nashville

Reacties zijn gesloten.