Buizingen

De ramp van gisteren laat niemand ongemoeid. De getuigenis van de vader die ’s morgens zijn vrouw en kinderen op de trein zet, een uur later op zijn werk telefoon krijgt dat er een ramp gebeurd is en om 14u in de namiddag nog steeds niet weet of zijn gezin in leven is of niet en waar ze zijn. De foto op de voorpagina van alle kranten vanmorgen van een man die een kindje wegdraagt van de verhakkelde treinstellen. De gruwel. Het besef dat, als dagelijkse treinreizigers, het ons allemaal had kunnen overkomen, of onze partner, beste vriend, moeder, broer of zus.

Ik begrijp ook dat er gezocht wordt naar een oorzaak. Het is puur menselijk, willen weten, willen begrijpen, willen vatten. Om op die manier vat te krijgen op het eigen leed. We moeten kunnen kaderen om te kunnen verwerken.

Toch voelt het allemaal een beetje wrang. De roep ‘Is er dan niets veranderd’. Ik ben geen expert, en ik heb geen antwoorden, maar ik voel me ongemakkelijk bij wat er nu allemaal staat te gebeuren. Is zo’n veiligjeidssysteem de oplossing? Als er daar de afgelopen jaren onvoldoende geld voor was, waar gaat een Inge Vervotte dan nu geld vandaan toveren? Ten koste van wat wordt dat geld dan vrijgemaakt? Ik bedoel, moest het zo simpel zijn, zou het dan al niet lang opgelost zijn? Want eerlijk gezegd geloof ik niet dat de NMBS van slechte wil is. Wat als er sprake is van een ‘menselijke fout’, wat doet dat met diegene die die fout heeft begaan?
Versta me niet verkeerd, ik ben ook geschokt en volg het nieuws op de voet, ik reis al met de trein van toen ik pas geboren ben en mijn halve familie werkt bij het spoor, dus ik voel me betrokken, ik ben alleen bang dat hevige emoties niet altijd zorgen voor verstandige vragen en antwoorden. De realiteit is altijd zoveel complexer.
Op het eind van de dag is de openbare weg immers nog altijd duizend keer onveiliger dan het spoor, en roepen we al jaar en dag om verminderde snelheid, om meer aandacht voor de verkeersdoden die elk weekend zo niet elke dag te betreuren zijn, maar ik zie weinig bestuurder akkoord gaan met een snelheidsbegrenzer in hun auto? Van mij zou het mogen hoor, ik hang zo niet aan ‘mijn auto, mijn vrijheid’ en ik besef dat beide vervoersmiddelen fundamenteel anders zijn, ik bedoel alleen, zoveel vragen, zo complex, zo moeilijk allemaal…