Op hun dak

Gisteravond moesten we een tocht van 120km afleggen. Niet van harte, maar volgens mijn wederhelft die net terug was van het werk (ik trein, hij rijdt) vielen de wegen nog mee. Toch in vergelijking met de 1.000km file en talloze ongelukken van die ochtend.

We zijn nog geen 20km ver, en het begint natuurlijk gigantisch te sneeuwen. Een bepaald moment was de E40 gewoon een skipiste, een groot wit vlak, je kon amper nog iets zien. Gelukkig was er het merendeel van de weg wel nog een klein spoor waar we in konden rijden. Het was verontrustend om te merken hoe in die sneeuwstorm (wij konden 30km/u rijden) er ons auto’s voorbijraasden aan 80, 100 km/u. Levensgevaarlijk. Niet enkel voor hun trouwens, maar ook voor ons. Wat als er een door de slechte zichtbaarheid keihard in ons gat knalt, onze twee honden zaten op dat moment wel in de koffer. Wat als er een begint te slippen net op het moment dat hij ons voorbij vliegt en wij daardoor ook betrokken raken in een ongeval? ’t Is niet dat dit zo denkbeeldig is, onderweg zagen we één auto op zijn dak liggen en her en der auto’s in de berm tegen een paal of tegen elkaar.

Eens op de Brusselse ring lag de weg in vergelijking 1000 keer beter, en daar hield bijna iedereen zich aan een redelijke snelheid, braaf achter elkaar.

Zo vreemd. Wat zorgt ervoor dat er op een verlaten stuk weg geracet wordt in zeer slechte omstandigheden waar er op een drukker maar vrij goed stuk weg dan weer wel traag gereden kan worden? En waarom passen elk van de waanzinnig hard rijdende auto’s in één van drie categorieën, zijnde SUV, BMW of Volkswagen Golf? Niet dat er geen trage BMW’s op de baan waren he, soms zelfs zo traag dat wij ze moesten inhalen, maar toch, ik als je erop let, altijd dezelfden…

In elk geval, wat er ook van zij, het mag eens gedaan zijn met die sneeuw. Ik heb dit jaar al meer auto’s op hun dak gezien dan alle voorgaande jaren samen…

Een gedachte over “Op hun dak

Reacties zijn gesloten.