Control

control
Gisterenavond naar Control gekeken, de aangrijpende film van Anton Corbijn over Ian Curtis, de zanger van Joy Division. Ik kende, buiten de klassieker Love will tear us apart, eigenlijk niks van Joy Division. Maar deze film is zo beklijvend, ik loop er nog altijd mee in mijn hoofd. Dringend Joy Division op de iPhone zwieren.

Curtis pleegde zelfmoord toen hij 23 was. 23, een mens zou vergeten hoe verschrikkelijk jong dat wel is.

Ondanks die veel te vroege dood is hij verantwoordelijk voor onvoorstelbaar straffe muziek. Ik bleek uiteindelijk veel meer nummers te kennen dan ik zelf besefte, al was het maar omdat veel groepen ondertussen Joy Division hebben gecoverd (Nine Inch Nails, The Killers, Therapy,…).

Control is geen meesterwerk, daarvoor wordt er naar mijn gevoel net niet diep genoeg gegraven, maar is een verschrikkelijk mooi in beeld gebrachte film vol ontzettend straffe muziek over een vrij bizarre man. Maar deprimerend. Donker. Het laat me echt niet los…

Een gedachte over “Control

  1. kurt cobain, jeff buckley..

    theeft er mede ook voor gezorgd dat ze zo een interessante teksten hadden, maar de keerzijde was .. veel te veel kopzorgen en de gevolgen van dien dus .. x

    Like

Reacties zijn gesloten.