Leven aan 140 km/uur

Ook afgelopen zaterdag was een werkdag. Nu ja, een uitstap naar Leuven met onze vrijwilligers en dus zeker niet onaangenaam, maar het blijft werk natuurlijk; opgestaan om half acht en pas om half zes ’s avonds weer thuis. Van het treinstation naar de Vooruit gecrosst om tickets te halen voor het FilmFestival. Mijn agenda puilt uit; theater, vrienden, paardrijden en volgende week 4 dagen Amsterdam, dus ik moest goed zoeken om nog 5 vrije avonden te vinden waar ik een late voorstelling van het FilmFestival kon bijpersen. Maar het is gelukt, en vanaf woensdagavond kan je me dus 5 dagen lang elke avond in een Gentse bioscoop vinden. Wie ook wil gaan, er zijn nog gratis kaarten via Gentblogt te winnen  trouwens.

In Leuven kennis gemaakt met de Ethiopische keuken van House of La Libela; voor het eerst in tientallen jaren met de handen gegeten, vreemd. Vreemde smaken ook, helemaal anders dan pakweg Indisch eten vond ikzelf, maar wel de moeite om eens uit te proberen. Heel gezellig ook, echt een ervaring!

Zaterdag, zondag, maandag en vandaag gezocht en gemaild naar bed and breakfasts in Amsterdam. Wat een frustrerende ervaring… Alle b&b’s met een goede ligging waren volzet voor de nachten die ik zocht. Uiteindelijk een gevonden met nog een kamer vrij, bijna onmiddellijk bevestigd per mail dat ik de kamer wil, maar er kwam geen antwoord. Deze morgen kwam ik op het werk en las hun om half twaalf ’s avonds verstuurde mail dat ze ondertussen telefoon hadden gekregen van een andere geïnteresseerde en hun laatste kamer al aan hen hadden verhuurd, en ik stond dus weer bij af. Grr…
Nu moet ik in Amsterdam zijn voor een congres volgende week en is het dus niet dat ik andere data kan kiezen ofzo, ik had echt wel een slaapplaats nodig. Gelukkig was er nog één andere b&b die een kamer hebben in een andere vestiging die zij uitbaten, helaas een bed alleen, geen breakfast daar, maar op de site zien de kamers er wel gezellig uit en het ligt pal in het centrum, in een oud grachtenpand, ziet er alvast leuk uit. Na het congres blijf ik dan het weekend in Amsterdam hangen om de stad te verkennen…

Spannend trouwens, dat congres, de Nederlanders waarmee ik samenwerk voor een project hebben me gevraagd samen een workshop te geven, ‘en Anglais’. Het zal sterven worden van de zenuwen en heb lang getwijfeld, maar dan besloten dat ik deze unieke ervaring toch echt niet mag mislopen. En ik moet maar een kwartiertje vullen… Maar ik heb besloten dat ik na die slopende dag dan wel een ontspannend weekendje ter plaatse heb verdiend, niet?

Advertenties

Een gedachte over “Leven aan 140 km/uur

Reacties zijn gesloten.