Half ziek

Weet je wat lastig is? Half ziek zijn. Niet ziek genoeg om naar de dokter te gaan of thuis te blijven van het werk, maar wel te ziek om je goed te kunnen concentreren of van iets te genieten. Ik dacht woensdag dat de keelpijn ofwel zou doorbreken, ofwel snel weer weggaan, maar ondertussen zit ik er nog altijd mee en wordt het niet erger, maar ook niet beter.

Het leven blijft niettemin druk, half ziek of niet. Gisteren en vandaag vermoeiende vergaderingen, die gelukkig wel boeiend zijn en gisterenavond een uitje met vriendinnen die ik al ken sinds de lagere school. Morgenvroeg naar de architect om onze verbouwplannen eindelijk eens te concretiseren, en zo zijn er de komende weken veel extra’s, soms leuk, soms interessant, soms vervelend, maar altijd vermoeiend aangezien ze bovenop de zo al drukke werkweek komen.

Ondertussen zie ik de herfst met lede ogen naderbij komen. Ik heb het koud, ik mis de zon, het buiten kunnen zitten tot half elf ’s avonds. Nu wordt het al donker om acht uur, de dag wordt zo kort…

Ondertussen blijft de reismicrobe kriebelen. Londen is nog altijd niet geboekt, dus het wordt twijfelachtig of ik er dit jaar nog ga raken. Ik krijg het gewoon niet meer in de agenda gepropt, elk weekend lijkt er al iets anders te doen. Maar ik droom al van verdere bestemmingen. Een tripje door de USA startend met een paar daagjes NY, mijn favoriete stad, dat zou ik wel zien zitten. Al zijn er veel dingen die ik wel zie zitten.

Maar eerst wachten op mijn wederhelft die me komt oppikken om in de file te gaan staan die naar het schijnt al de hele namiddag zo erg is. We gaan eten bij de schoonouders, dus er zit niets anders op dan toch in die file te gaan staan. Zucht…