Die maandagochtend op perron 3

Mooie mannen maken het leven aangenaam. Ik heb uiteraard geluk getrouwd te zijn met zo’n exemplaar, wat het leven aanzienlijk simpeler maakt. Het vrijgezellige smachten dat ik her en der zie lijkt iets uit een ver verleden en eerlijk gezegd, daar mag het blijven, in dat ver verleden. Married life is bliss.
Wat niet wegneemt dat ik mijn ogen niet in mijn zakken heb. Er zijn veel mooie mensen op de wereld (mannen en vrouwen) en daarnaar kijken en dromen van dingen die toch niet gaan gebeuren maken het wachten op de trein of andere dagdagelijkse vervelende dingen zoveel aangenamer.

Zo stond ik maandag op de trein te wachten in mijn ouderlijke woonplaats toen daar twee meter verder een god materialiseerde. Nooit eerder genoot ik zo van tien minuten vertraging. Ik zweer het u, sommige mensen zijn gewoon te mooi om zomaar vrij los te lopen, daar komen alleen maar accidenten van. Schouderlang haar, strak zwart pak en dito zonnebril, om duimen en vingers bij af te likken. Waren alle mannen maar zo… (helaas…)

Toen ik dit vanochtend tegen een iets jongere collega vertelde, viel zij zwaar uit de lucht. Naar andere mannen kijken, neen, dat deed ze nooit. Ze had thuis immers een fitnessverslaafd vriendje dat er goed uitzag, en geen behoefte aan ander lekkers. Hmmmm. Is dat nu puur de leeftijd of eerder karakterieel bepaald??

Enfin, bij deze dus een oproep aan alle mooi mannen om gerust in mijn blikveld te komen ronddraaien en lekker te wezen, make my day, ik zal jullie niet opeten, ’t is bij deze beloofd. Maar een trouwring om de vinger betekent dus niet dat wij blind zijn, enkel dat het hoofdgerecht al vastligt.

Had ik trouwens al gezegd dat het leuk is dat Lost gisterenavond weer begonnen is op VT4? Lost, met de goddelijke Sawyer. Ik zweer het, ze zouden een best of moeten maken met alleen maar Sawyer. Geen vrouw die niet smelt… (en zeg nu niet dat jullie Jack verkiezen he)

4 gedachten over “Die maandagochtend op perron 3

Reacties zijn gesloten.